Het rode vlekje op de tafel

We hadden vandaag een onverwachtse bezoeker over de vloer. Of beter gezegd tafel. Aangezien we de voorbije dagen veel weg zijn geweest, was vandaag een dag die gewijd werd aan allerhande taken en opdrachten voor school. Plots zag ik een klein rood vlekje bewegen op de tafel. Een nadere blik onthulde dat het een lieveheersbeestje was. Of una mariquita zoals ze dat in Spanje zeggen. En voor wie denkt dat het diertje een kort leven beschoren was, niets is minder waar. Ik heb het lieveheersbeestje op de vensterbank gezet waar hij de vrijheid tegemoet vloog.

Meer dolfijnen!

Vandaag zijn we nog een keer naar Tarifa getrokken. Het was mooi weer en zonde om thuis te blijven en stiekem was het kijken naar dolfijnen in Gibraltar zo leuk dat we ons er nog eens aan wilden wagen. Hoewel we meegingen met een excursie die ook walvissen zocht, hebben we er geen gezien. We hebben wel de gestreepte dolfijn gezien (dezelfde als in Gibraltar), en de griend. De griend is een ontzettend grote dolfijnsoort die kan groeien tot 7 à 8 meter. Heel indrukwekkend om te zien! Hieronder de foto's.

Helaas is het niet allemaal rozengeur en maneschijn in Spanje. De tijd begint te korten en de koffers worden stilaan ingepakt. Het voelt vreemd om na deze 3 maanden avontuur weer aan het vertrek naar België te moeten denken. Helaas kan het niet blijven duren en al ga ik blij zijn om mijn familie en vrienden terug te zien, ik zal Spanje missen.

Windsurfers in Tarifa 

Een feeëriek kasteeltje

Jazz-Funk

Stressjes, stressjes, stressjes! Dat is waar ik 's ochtends veel last van had. Na Elise haar geslaagde les hip-hop, was het mijn beurt om de Spaantjes een moderne dans aan te leren. Mijn keuze viel op jazz, wat tegenwoordig samen in één zin wordt genoemd met funk. Een ontzettend leuke stijl, maar heel snel met veel verschillende pasjes. Omdat onze doelgroep tweede graad was, heb ik de pasjes vereenvoudigd en iets trager uitgevoerd. Natuurlijk mocht het ook niet te gemakkelijk worden, want ik kreeg een vol uur om de andere studenten aan het dansen te zetten. Desondanks het Spaans dat niet steeds wou vlotten binnen deze context, heb ik het er goed vanaf gebracht. Hier had ik duidelijk niet zoveel stress voor moeten hebben.

*link naar het dansje waar het mijne (losjes) op gebaseerd is*

Dolfijntjes

Op wandeling kwamen we de haast mythische pauw tegen aan onze school. Ik begon al te denken dat de Spaanse studenten mij iets hadden wijsgemaakt en dat de pauw slechts een mopje was om de nieuwkomers met een kluitje in het riet te sturen. Niets bleek dus minder waar te zijn. Er is inderdaad een prachtige pauw die voor de foto trots zijn plumage wou tonen.

Zoals ik al vermeldde, waren we onderweg. We hadden besloten om vandaag naar Gibraltar te trekken en daar de dolfijnen te gaan bezichtigen. Na de verkopers die we voorbijliepen te negeren en zelf op zoek te gaan naar de verkooppunten voor tickets, hebben we ons keuze gemaakt en belandden we uiteindelijk toch bij de eerste verkoper. Er was ons verteld dat een tochtje normaal anderhalf uur duurde, twee uur maximum. Groot was dan ook onze verontwaardiging toen er na een vol uur op zee nog geen beweging te zien was. Het hielp niet dat ze ons zeiden dat de vorige tocht niets had opgeleverd.

Even later zagen we dan toch beweging. Het bootje versnelde zo snel dat Elise bijna van het bankje vloog! En het was geen fata morgana, in de verte zagen we plonsjes in het water. Het teken dat er dolfijnen aanwezig waren. Onze ontdekking? De gestreepte dolfijn. Ze kunnen tot 65 km/uur zwemmen! Prachtig om te zien! En ze vonden ons bootje ook heel interessant. Het komende half uur zwommen ze rond ons om bij ons vertrek in de golven achter de boot te spelen. Heel speciaal! Hieronder enkele fotootjes waarop de speelse dieren te bewonderen zijn. :)

El teatro

En vervolgens sprak ik: "Señor, si se duerme, es que va a sanar." Mijn rol als apostel van Jezus in het toneel voor pedagogie van religie was beperkt. Gelukkig deelden Elise en ik samen ook de rol van de verteller. Dit zodat zij als Lazarus uit de dood kon wederkeren. Het was tof om dit samen met de Spaantjes te doen, maar nog grappiger was het toen de rest van de klas zelf een toneeltje ineen mocht steken. Zo kregen we een moderne Maria te zien die beviel van Jezus in het plaatselijke ziekenhuis. Al snel werden ze bezocht door de drie wijzen die meteen een foto namen met hun iPhone om de gebeurtenis vast te leggen en door te sturen naar hun vrienden. Hilariteit alom.

Kokkerellen

Even een kort blogberichtje tussendoor om bij te lekkerbekken. Best over te slaan door mensen die gruwelen bij de gedachte aan kookprogramma's en receptjes. Zij mogen genoegen nemen met de kennis dat wij hier zeker en vast niet ondervoed zijn en heel wat afwisseling in onze keuken hebben.

De keuken is hier in Spanje een vat vol uitdagingen. Wat resulteert in creatieve oplossingen voor dagelijkse problemen. Zoals ik al eerder geschreven heb, kunnen we maximum een klein en een groot vuur gebruiken, ofwel de oven. Geen andere combinaties zijn mogelijk. Nochtans trekken we goed ons plan. Zo heeft Elise me vogelnestjes leren maken (inclusief warme, gekookte aardappeltjes!). Dit is een recept dat ik zeker zal onthouden, ik had het nog nooit eerder gegeten, maar het is zeker voor herhaling vatbaar!

Een ander nieuwigheidje dat ik in Spanje heb leren eten is vlees met een sausje van Roquefort. En te denken dat de gedachte aan blauwe schimmelkaas alleen al voldoende was om mij te doen huiveren! Nochtans had ik dit hier eens op restaurant geproefd en hebben we besloten het thuis te reproduceren. Natuurlijk zouden we geen echte Belgen zijn, mochten we hier geen frietjes bij eten.

Frietjes zonder frituurpan? Ja, wij kunnen dat! Een pot met wat olie in, vervangt onze afwezige keukenhulp. Op deze manier hebben we ook tapas klaargemaakt. En het gebrek aan een netje wordt handig opgelost met een soeplepel. Nooit heb ik er bij stilgestaan hoe multifunctioneel bepaalde zaken zijn. Zo wordt de soeplepel ook gebruik om eitjes in kokend water te laten zakken zodat ze niet meteen springen.

Ook courgettes in gebakken met een omhulsel van beslag passeerde de revue. Een echte aanrader! Al zeg ik het zelf. :) Inclusief lekkere worst. Een groot voordeel aan Spanje, worstjes en vlees zijn hier veel lekkerder dan thuis. Andere kruiden maken soms een wereld van verschil.

Ik zou liegen moest ik beweren dat we enkel successen in de keuken kennen. We hebben een poging gedaan tot het maken van schuimpjes. Nadat Maarten, Elise en ik een halfuur lang (en nee, dat is geen overstatement!) onze armspieren aan het trainen waren tijdens het opkloppen van het eiwit, hebben we onvoldoende suiker toegevoegd. Dit zorgde ervoor dat de schuimpjes er wel mooi uitzagen, maar smaakte naar gekookt eiwit. Dit zullen we zeker opnieuw proberen. Maar dan in België, met een mixer bij de hand.

Nu het warmer wordt, genieten we al eens vaker van wat pasta, tortilla's of slaatjes. Ja, ik wrijf het er graag nog even in dat het weer hier aangenaam en zonnig is. Al hoop ik dat het in België niet te koud is. :)

Una macieta floreciente

Creëer een zo beknopt mogelijke fiche die gebruikt kan worden in het kleuteronderwijs. Zo luidde de opdracht en hieronder is het resultaat te bewonderen. Een fleurige bloempot. Zeker haalbaar in de kleuterklas, al lijkt behangerslijm hier in Spanje onvindbaar en heb ik het dan maar met gewone aaneen gelijmd. Het is eens iets anders. :)

De laatste maand

Vandaag ben ik exact één maand verwijderd van het einde van mijn Erasmus-avontuur. Ik ben blij te kunnen melden dat ik al veel van Andalusië verkend heb en dat ik hier al veel van de plaatselijke cultuur heb mogen leren kennen. Tegenwoordig blijven we gespaard van regenvlagen en straalt de zon alle dagen. Dat zorgt voor pauzes tussen de taken en het studeren door waarbij er al eens aan het strand gekuierd mag worden. Ook uitstapjes naar het buitenland (Gibraltar) mogen hier niet ontbreken. Het is een raar besef dat het de laatste maand is. Al begin ik België en zijn inwoners te missen, het mooie weer en de zachtaardige mensen zorgen ervoor dat La Línea meer en meer als een thuis begint aan te voelen. Een dubbel gevoel dus.

Weten dat je over de helft bent en de tijd langzaamaan begint te korten zorgt wel voor het ontspruiten van een lijstje met daarop dingen die ik nog wil bezoeken en uitstapjes die ik nog wil doen. Natuurlijk is niet alles haalbaar, maar ik probeer het onderste uit de kan te halen. Voorlopig houdt dat in dat ik me vooral bezig houd met taken afwerken en het beginnen leren voor de examens. Eens ik daarmee klaar ben, kan ik zonder schuldgevoel nog een weekje genieten van een zonnig Spanje alvorens huiswaarts te trekken.

Voor de mensen thuis heb ik trouwens nog een kleine verrassing. Ja, belofte maakt nu eenmaal schuld en ik houd woord. Alle schrijfsels en kaartjes worden weldra beantwoord met een briefje. Gratis bijgeleverd krijg je een portie zon, al kan ik helaas niet garanderen dat die ongeschonden toekomt. Je weet maar nooit met nieuwsgierige postbodes.

Experimenteren met verf

Eén van de leukste opdrachten tot nu toe voor beeldopvoeding: experimenteren met verf! Hoe breng je verf aan op je blad zonder gewoon gebruik te maken van je penseel? Je kan verf spatten - een hele leuke bezigheid - maar hoe origineel is dat? Het resultaat was best mooi, maar al snel zag ik dat de andere Spaanse studenten op een gelijkaardige manier tewerk gingen. Gelukkig had ik samen met Elise een momentje om te brainstormen. Dit resulteerde in een twintigtal ideeën om verf op een blad te katapulteren. Hieronder vier van mijn favorieten.

Verf over je blad sproeien. Een leuke bezigheid, al moet je er wel op letten dat de omgeving beschermd is. Ik had genoeg aan een vuilzak als onderlegger.

Elise had bij nader inzien meer bescherming nodig tijdens haar experimenteersessie. Hierbij de foto waarop mooi te zien is hoe zij een ballon met verf in doet springen. Met alle gevolgen vandien voor onze muren. Hoewel ik de blauwe, rode en groene verfspatten een leuk accent vond, hebben we toch maar besloten om het op te kuisen.

 Een ander werkje met zeepbellen die ook gekleurd zijn met verf. Dit zorgt voor een leuk resultaat en is bruikbaar in de kleuterklas en het eerste leerjaar.

Verven met pluimen zorgt voor een zachter effect.

En ten slotte, verven met een lichaamsdeel. In navolging van Elise, heb ik besloten om een poging te wagen met mijn neus. Het resultaat was leuker dan verwacht, maar als je het zelf ooit probeert, hou dan rekening met duizeligheid tijdens het "stempelen".

Pintar la música (2)

Speciaal voor wie nog nieuwsgierig was naar de opdracht van het schilderen van de muziek, het eindresultaat. Een kleurige compositie van vormen die mijn blad overnemen. Domingo was er alleszins tevreden mee en vond het een waardige 9/10 verdienen. Ja, stiekem ben ik wel een beetje trots op mijn prestatie. :)

De zon!

De zon schijnt als nooit tevoren en eindelijk lijkt het erop dat het een blijvend fenomeen zal zijn. Onze plannen om de zon te vangen en bij te houden, lijken op succes uit te zullen draaien. Het is een leuke afwisseling na alle regen die we hier in Spanje al over ons hebben gekregen.

's Ochtends is het al aangenaam warm in La Línea en gisteren zijn we zelfs even gaan zonnen op het strand. We werden er omringd door een hele zwerm bleke mensen die hetzelfde idee hadden.
Resultaat? Elise zag knalrood en aan mij zie je niet veel verschil. Benieuwd wat dat zal geven de komende dagen.

In mei legt elke vogel een ei!

Dat mag dan wel zo zijn, maar liever niet in de buis die de warme lucht van onze boiler naar buiten begeleidt. Al enkele dagen hoorden Elise en ik dat er een vogel in de buis was gevlogen. Per ongeluk, dachten we eerst. Al vonden we het wel raar dat het de laatste tijd zo "vaak" voorkwam. De eerste keren was het makkelijk de vogel te verjagen, vandaag was dat wel anders. We hebben (eerlijk waar!) een half uur lang op de buis staan kloppen en er mee zitten schudden in de hoop dat de vogel er uit zou gaan.

Onze verbazing werd enkel groter toen we plots een tweede vogel zagen opduiken die zijn best deed om in de buis te duiken. Deze hebben we snel verjaagd door op het raam te slaan. Daarna verder rammelen met de buis in de hoop dat de andere vogel ook zou vertrekken. Eindelijk was hij buiten en meteen sloten we het af met wat zilverpapier. Als tijdelijke oplossing natuurlijk. Elise meldde het probleem telefonisch aan haar ouders. En haar mama kwam met een eenvoudig, maar briljant plan op de proppen! De uitgang bedekken met een kousenbroek. De warme lucht kan ontsnappen en de vogels (hopelijk) niet binnen.

's Avonds werd ons systeem meteen aan de test onderworpen. Ik hoorde nogal veel lawaai en kwam tot de ontdekking dat bij het vallen van de avond, de vogels als bezetenen probeerden binnen te raken in de buis. Ik voelde me haast schuldig voor het afsluiten ervan! Er werd gepikt in de kousenbroek en veel heen en weer gevlogen, maar uiteindelijk gaven ze het toch op. En de kousenbroek? Die is de strijd heelhuids doorgekomen en beschermt onze buis verder tegen indringers. Vogelnestjes, daar heb ik niets op tegen, maar in een boom en niet in onze buis.

Rondritjes

Castellar

Vandaag mocht ik mee met de ouders van Elise. We waren van plan om Ronda en Sevilla te bezoeken en hebben alvast een tussenstop gemaakt in Castellar. We reden door het stadje zelf en het was een pareltje. Veel witte huisjes die er recent geschilderd uitzagen. Hetgeen waar wij in Castellar het meest naar uitkeken, was het kasteel waarover de Spaantjes ons al hadden verteld. Het ligt erg afgelegen van de rest van het dorp en binnenin wonen nog heel wat mensen.

 

Na de grillige weg waren we blij dat we eindelijk aangekomen waren aan het kasteel. Het was ontzettend mooi om zien! Ook het uitzicht was bewonderenswaardig. Toen we aan de ingang stonden, konden we Gibraltar zien liggen. Gibraltar lag ondertussen wel al zo'n 25 km achter ons. De landschappen en uitzichten van Spanje blijven me verbazen.

Één van de plaatselijke inwoners is ook eerder speciaal. Hij heeft een valk als huisdier en neemt deze overal mee naartoe. Toen ik hem vroeg of ik een foto mocht nemen van hem, vroeg hij me of ik op de foto wou met de valk. Het dier was zwaarder dan verwacht en het was raar hem vast te houden. Gelukkig mocht ik de handschoen lenen. Het resultaat kan je hieronder bewonderen.

Ronda

Als je mij vraagt welk stadje het best overeenkomt met het beeld dat ik op voorhand van Spanje had, dan moet ik wel antwoorden Ronda. Als je mij vraagt welk stadje ik het mooist vond, blijft het antwoord gelden. Ronda is prachtig en vooral omdat er (net zoals in Castellar) veel witte huisjes zijn. Dit is typisch voor Andalusië, maar ze worden niet overal even goed onderhouden.

Ook hier vonden we elementen terug die verwijzen naar de toreadors en de stieren. Niet verbazingwekkend aangezien dit nog steeds belangrijk is in de Spaanse cultuur. Ook hing er nog een poster voor een stierengevecht aan een gevel van 2012, wat dus nog redelijk recent is. Voor zo'n dingen pas ik nochtans liever.

Waarom Ronda de prijs krijgt van mooiste en speciaalste stadje is simpel. De stad lijkt wel middendoor gesneden te zijn. Er is een grote klif tussen de twee helften van de stadskern. Ze worden enkel verbonden door een brug. En het is diep! Zo diep dat je je het niet kunt voorstellen tenzij je er ter plaatse in de diepte staat te turen. Het lijkt haast onwerkelijk. Een andere wereld is zichtbaar tussen de twee helften; een waterval, bomen, planten, vogels, … Een vleugje natuur midden in de stad.

Marbella

Het Hollywood van Spanje. Nog nooit eerder heb ik een stad gezien waar ziekenhuizen eruit zien als sterrenhotels. De kantoors van de plastische chirurgen worden opgevolgd door revalidatiecentra. Het streven naar een smal figuur is thans niet op zijn plaats in een stadje als Marbella. Zoveel wind heb ik nog nooit meegemaakt in Spanje. Ik vraag me af of de vers gerevalideerde lichtgewichten ooit in de voetsporen van Mary Poppins treden en het luchtruim verkennen met behulp van een paraplu.

Het strand was hier wel heel aantrekkelijk. Het lichte zand, de heen en weer waaiende palmbomen, de lekkere ijsjes die ze verkochten. Vreemd genoeg allemaal van Côte D'or. Ik begin mijn hoop op zelfgemaakt ijs, zoals in Italië en Kroatië stilletjesaan op te geven. :) Alleszins een aanrader, Marbella, zeker voor mensen met sterallures.

Jerez de la Frontera

Vandaag kon ik niet wachten totdat de lessen gedaan waren. Ik was erg ongeduldig en wou dat het middag was. De reden? Elise haar ouders waren hier ook en hadden me uitgenodigd om mee de buurt te gaan verkennen aangezien ze een auto hadden. We waren als snel klaar om te vertrekken toen zich een probleem voordeed. De auto startte niet meer. Al snel volgde een terloopse vermelding dat de lichten misschien niet uitgezet waren de avond ervoor. Na het deels opladen van de batterij via een startkabel, moest de auto ingewisseld worden voor een ander exemplaar. Dit in Jerez de la Frontera. Meteen wisten we ook wat onze bestemming van vandaag zou worden.

Een geluk bij een ongeluk dus, Jerez bleek een pareltje van een stad te zijn en het mooie weer hadden we ook mee. We hebben rondgewandeld en het kaartje gevolgd dat ons langs de belangrijkste gebouwen leidde.

Zoals overal in Spanje, treffen we ook hier straatkatten aan. We werden er ook aangesproken door een oudere vrouw die ons vertelde dat de gebouwen staan te verloederen. Het is zonde, maar wat ze zegt is waar. Spanje staat vol prachtige gebouwen, maar ze worden niet meer onderhouden. Veel cultuur en geschiedenis gaan hierdoor verloren, misschien dat dit weer betert wanneer Spanje wat welvarender wordt.

We hebben één van de kerkjes ook bezocht. Binnen hoorden we gezang en we besloten even te blijven luisteren. Het was zeer speciaal, want naast het gezang, was het muisstil binnen. Het tafereel leek haast niet meer van deze tijd te zijn. Het katholieke Spanje laat zich dan toch af en toe zien.

Gevonden: de Windows-achtergrond! :)

Wie me niet gelooft wanneer ik spreek over de regenbuien in Spanje, mag onderstaande foto eens bezichtigen. Ondertussen regende het niet meer, maar was de weg volledig overstroomd en niet bewandelbaar, laat staan dat je er met de auto door kan rijden. Elise en ik hebben de baan getest, maar het was veel dieper dan dat het er op het eerste zicht uitzag. Toch een beeld dat ik nooit verwacht had in Spanje.

De kerk in Spanje

Hierbij het resultaat van de groei van de kerk, samen met de invloeden die de evolutie had op het schoolsysteem. Een interessante opdracht, kinderen mochten op een gegeven moment zelf kiezen of ze godsdienst wouden volgen. Het alternatief was geen les. Je kan al raden welke invloed dit heeft gehad op het katholieke geloof in Spanje. :)

Onze leerkracht van religie is dezelfde als van kunst. Dit uit zich doordat hij vaak vraagt om iets schematisch voor te stellen, liefst met zo weinig mogelijk woorden. Het enige bizarre is dat dit groepsopdrachten zijn en we met z'n vijven aan eenzelfde tekening werken. Een heel andere manier van werken dan het individuele in België, maar wel veel gezelliger en ook eerlijker dan het opsplitsen van de taken.

De viskelogel

Beeldopvoeding bestaat hier soms uit wel erg speciale opdrachten. We moesten in een groepje van vier elk een deeltje van een lichaam tekenen zonder de voorgaande delen te bekijken. Daarna moest het geschilderd worden in kleuren die zorgen voor een zekere coherentie. Niet makkelijk als je een vis hebt die gevolgd wordt door twee bovenlichamen en stoere laarzen die uit een western ontsnapt lijken te zijn. Toch vind ik het eindresultaat best nog te pruimen, maar daar mogen jullie zelf over oordelen. ;)

Nieuws op komst!

De laatste dagen is het stil geweest op mijn blog. Dit omdat het hier in Spanje Semana Santa was. Een week vakantie gevuld met processies, een hele belevenis dus. Binnenkort volgt er meer daarover. Ondertussen kunnen jullie al een beetje speculeren over de gebeurtenissen tijdens de voorbije week aan de hand van de uitbreidingen aan mijn kamermuur. We hebben ons best gedaan om Andalusië verder te verkennen. Tot schrijfs! :)

Ceuta

Voor het vertrek, wist ik niet goed wat te verwachten van Ceuta. Uiteindelijk bleek het niet veel te verschillen van La Línea. Om de een of andere reden verwachtte ik dat het volledig anders zou zijn omdat het op een ander continent gelegen is, maar niets bleek minder waar. Het was een leuke stad om te bezoeken en een mooi strand, maar een echte must-see is het niet.

Net zoals in Spanje, zijn ook hier mooie exotische bloemen aanwezig die we in België niet vaak tegenkomen in de parkjes.

Hieronder een verzameling van de wapenschilden van de belangrijkste steden in Spanje. Mooi om te zien en natuurlijk ook een vleugje cultuur.

Naar Ceuta trek je natuurlijk ook om lekker te eten. Geen Spaanse, Marrokaanse of Afrikaanse gerechten. Nee, wij vonden onze lekkernij in het plaatselijke Portugese restaurantje.

Het enige dat mij er wel aan herinnerde dat ik me in Afrika bevond, was het standbeeld hieronder dat Afrika voorstelde. Een redelijk stereotiep beeld dat sterk verschilde van Ceuta. Het was een aangenaam dagje en de jongens hebben een kreeftig kleurtje opgedaan, maar de oversteek doe ik toch niet meer opnieuw. :)