De laatste maand

Vandaag ben ik exact één maand verwijderd van het einde van mijn Erasmus-avontuur. Ik ben blij te kunnen melden dat ik al veel van Andalusië verkend heb en dat ik hier al veel van de plaatselijke cultuur heb mogen leren kennen. Tegenwoordig blijven we gespaard van regenvlagen en straalt de zon alle dagen. Dat zorgt voor pauzes tussen de taken en het studeren door waarbij er al eens aan het strand gekuierd mag worden. Ook uitstapjes naar het buitenland (Gibraltar) mogen hier niet ontbreken. Het is een raar besef dat het de laatste maand is. Al begin ik België en zijn inwoners te missen, het mooie weer en de zachtaardige mensen zorgen ervoor dat La Línea meer en meer als een thuis begint aan te voelen. Een dubbel gevoel dus.

Weten dat je over de helft bent en de tijd langzaamaan begint te korten zorgt wel voor het ontspruiten van een lijstje met daarop dingen die ik nog wil bezoeken en uitstapjes die ik nog wil doen. Natuurlijk is niet alles haalbaar, maar ik probeer het onderste uit de kan te halen. Voorlopig houdt dat in dat ik me vooral bezig houd met taken afwerken en het beginnen leren voor de examens. Eens ik daarmee klaar ben, kan ik zonder schuldgevoel nog een weekje genieten van een zonnig Spanje alvorens huiswaarts te trekken.

Voor de mensen thuis heb ik trouwens nog een kleine verrassing. Ja, belofte maakt nu eenmaal schuld en ik houd woord. Alle schrijfsels en kaartjes worden weldra beantwoord met een briefje. Gratis bijgeleverd krijg je een portie zon, al kan ik helaas niet garanderen dat die ongeschonden toekomt. Je weet maar nooit met nieuwsgierige postbodes.