Rondritjes

Castellar

Vandaag mocht ik mee met de ouders van Elise. We waren van plan om Ronda en Sevilla te bezoeken en hebben alvast een tussenstop gemaakt in Castellar. We reden door het stadje zelf en het was een pareltje. Veel witte huisjes die er recent geschilderd uitzagen. Hetgeen waar wij in Castellar het meest naar uitkeken, was het kasteel waarover de Spaantjes ons al hadden verteld. Het ligt erg afgelegen van de rest van het dorp en binnenin wonen nog heel wat mensen.

 

Na de grillige weg waren we blij dat we eindelijk aangekomen waren aan het kasteel. Het was ontzettend mooi om zien! Ook het uitzicht was bewonderenswaardig. Toen we aan de ingang stonden, konden we Gibraltar zien liggen. Gibraltar lag ondertussen wel al zo'n 25 km achter ons. De landschappen en uitzichten van Spanje blijven me verbazen.

Één van de plaatselijke inwoners is ook eerder speciaal. Hij heeft een valk als huisdier en neemt deze overal mee naartoe. Toen ik hem vroeg of ik een foto mocht nemen van hem, vroeg hij me of ik op de foto wou met de valk. Het dier was zwaarder dan verwacht en het was raar hem vast te houden. Gelukkig mocht ik de handschoen lenen. Het resultaat kan je hieronder bewonderen.

Ronda

Als je mij vraagt welk stadje het best overeenkomt met het beeld dat ik op voorhand van Spanje had, dan moet ik wel antwoorden Ronda. Als je mij vraagt welk stadje ik het mooist vond, blijft het antwoord gelden. Ronda is prachtig en vooral omdat er (net zoals in Castellar) veel witte huisjes zijn. Dit is typisch voor Andalusië, maar ze worden niet overal even goed onderhouden.

Ook hier vonden we elementen terug die verwijzen naar de toreadors en de stieren. Niet verbazingwekkend aangezien dit nog steeds belangrijk is in de Spaanse cultuur. Ook hing er nog een poster voor een stierengevecht aan een gevel van 2012, wat dus nog redelijk recent is. Voor zo'n dingen pas ik nochtans liever.

Waarom Ronda de prijs krijgt van mooiste en speciaalste stadje is simpel. De stad lijkt wel middendoor gesneden te zijn. Er is een grote klif tussen de twee helften van de stadskern. Ze worden enkel verbonden door een brug. En het is diep! Zo diep dat je je het niet kunt voorstellen tenzij je er ter plaatse in de diepte staat te turen. Het lijkt haast onwerkelijk. Een andere wereld is zichtbaar tussen de twee helften; een waterval, bomen, planten, vogels, … Een vleugje natuur midden in de stad.

Marbella

Het Hollywood van Spanje. Nog nooit eerder heb ik een stad gezien waar ziekenhuizen eruit zien als sterrenhotels. De kantoors van de plastische chirurgen worden opgevolgd door revalidatiecentra. Het streven naar een smal figuur is thans niet op zijn plaats in een stadje als Marbella. Zoveel wind heb ik nog nooit meegemaakt in Spanje. Ik vraag me af of de vers gerevalideerde lichtgewichten ooit in de voetsporen van Mary Poppins treden en het luchtruim verkennen met behulp van een paraplu.

Het strand was hier wel heel aantrekkelijk. Het lichte zand, de heen en weer waaiende palmbomen, de lekkere ijsjes die ze verkochten. Vreemd genoeg allemaal van Côte D'or. Ik begin mijn hoop op zelfgemaakt ijs, zoals in Italië en Kroatië stilletjesaan op te geven. :) Alleszins een aanrader, Marbella, zeker voor mensen met sterallures.