Fiësta?

Gisteren ben ik - na het aanpassen van de blog - samen met Elise nog in één van de Chinese winkeltjes gepasseerd. Aankoop? Een bos valse rode bloemen die ik ga verknippen en met speldjes kan vasthangen in mijn haar. Vandaag is het tijd voor een kleedje en hakjes. Hopelijk verwachten ze van ons niet dat we ons plots ontplooien tot heuse flamencodanseressen. Spannend!

De bloem van Andalusië, toevallig had ik die gekozen.

En 's avonds hebben we gekeken naar Bad Teacher. Niet de film van het jaar, maar wel eentje die grappige scènes bevat. De typische foute, voorspelbare komedie waarvan je weet dat hij goed zal eindigen. Althans voor het hoofdpersonage. Het was dan toch een fijne invulling van de avond.

Vanochtend heb ik nog snel gedweild. Een merde in ons appartement. Het vuil blijft maar verschijnen van tussen allerhande hoekjes. Ook hebben de jongens ons een "dweil" gekocht. Wel, laat ons zeggen dat jongens blijkbaar niet weten waarnaar ze op zoek zijn wanneer ze zo'n opdracht krijgen. De aftrekker is niet gemaakt van rubber, maar een soort van isimo-achtige substantie en de vod zelf is niet flexibel genoeg om deftig aan de dweil te hangen. Achja, we zullen het door de vingers zien. Net zoals de suiker die ze ons gekocht hebben: 250 g suiker in kleine zakjes in plaats van gewoon 1 kg. Wij blijven hier wel 3 maanden lang, hoor! Verder geen slecht woord over de vriendjes, ze worden toch wel gemist.

Het feest van Andalusië!

In de vroege namiddag werden we door Fina en Albert opgehaald aan de school. We hadden ons wat opgekleed en versierd met enkele valse bloemen. Ik wist niet wat te verwachten.

Fina

We zijn met hen en Fina haar man, dochter en kleindochter (de laatste twee delen trouwens dezelfde naam: Esther) naar San Roque gereden. De parking ter plaatse was niet wat ik verwacht had. Een zeer steil, hobbelig baantje. Een hele uitdaging om met hakjes te overbruggen, gelukkig kon ik bij Elise een stabiliserende arm lenen. En toen… De aankomst! Ik weet waar alle bejaarde mensen uit San Roque zich bevonden. In de zaal die zich voor ons voeten bevond. Zelfs Albert was verbaasd en zei dat hij toch ook wel een jonger publiek verwacht had.

De paella die we voorgeschoteld kregen was ontzettend lekker. Deze werd voorafgegaan door een blikje frisdrank en een chipje. Artisanale chips, maar wel uit een pakje. Tijdens het eten bestudeerden we de omgeving en de mensen rondom ons. We bevonden ons temidden van bejaarden en kleinkinderen. Achja, we konden er maar het beste van maken.

Na het eten hebben ze het volkslied van Andalusië gezongen. Het feest vieren ze trouwens op deze dag omdat het de dag is waarop Andalusië onafhankelijk geworden was. En na het plaatselijke volkslied werden we getrakteerd op een staaltje zangtalent van een oude man die er zo ontzettend frêle uitzag dat ik me afvroeg of hij het einde van zijn nummers zou halen. Gelukkig is dat wel gelukt. Daarna werd er muziek op gezet en trokken de oudjes naar de dansvloer. Ik besloot nog even de kat uit de boom te kijken.

Na enkele nummers was er echter geen ontkomen aan, we werden door Fina richting dansvloer gesleept. We kregen staaltjes te zien van Flamenco, Salsa en Tango, maar jeetje, wat was dat moeilijk! De Spanjaarden dansen helemaal anders en zo zelfverzekerd! Het ging gepaard met vele onzichtbare castagnetten en luid gestamp van de voeten. Heel indrukwekkend. En dat van de oudere generatie. Samen met Elise heb ik wel nog kunnen volgen met een soort van Spaanse vogeltjesdans. Net iets meer op mijn niveau, want zo gracieus als de Spaantjes ben ik bijlange na niet. Helaas!

La casa de Fina

Voor we naar huis gingen, nam Fina ons nog mee naar haar huis in Sotogrande. Onderweg passeerden we ook de haven van Sotogrande. Deze zag er netjes onderhouden uit en is gevuld met veel duur uitziende boten. Momenteel leek het wat leeg, maar Fina verzekerde ons dat de bedrijvigheid in Sotogrande in de zomer veel hoger lag. Dan zijn ook alle winkeltjes open en wordt er veel aan watersport gedaan.

Het huis is niet hun vaste verblijf, maar in de zomer wonen ze daar ter plaatse. Het was een kanjer van een huis en we werden in elk hoekje rondgeleid! Er waren veel slaapkamers (met vloerverwarming, jawel) aanwezig met haast evenveel badkamer. De jacuzzi zag er enorm verleidelijk uit. En de lokroep van het zwembad heb ik enkel kunnen negeren omwille van de regen. De woonkamer en keuken gaven een warme indruk met al het hout en de marmeren vloeren. Spanje in crisis? Niet hier.

We kregen koffie, thee en koekjes aangeboden. Annelien had zich mispakt aan een koekje en ik aan de thee, dus hebben we dat subtiel voor elkaar opgelost terwijl niemand aan het kijken was. Ondertussen konden we de kunstwerken van Fina bewonderen die doorheen het huis ophangen. Tijdens het salonmomentje stond Fina geen seconde stil. Ze vertelde maar over al de voorwerpen die ze had staan, waar deze hun oorsprong vonden en wat het verhaal is dat eraan voorafgaat. Samen met Albert was ze een beetje gek aan het doen, want ze had in haar kast ook allerhande hoeden staan. Van narrenhoeden tot cowboyhoeden en Venetiaans uitziende maskers. Het was een leuke ontdekking.

 Met vier achteraan op weg, Fina zat nog rechts van mij. :)

Uitgaan?

's Avonds waren we van plan goed te maken wat we overdag gemist hebben. We wouden de uitgaansbuurt van La Línea ontdekken en ons eens goed laten gaan. Zeker omdat we deze vrijdag geen les hebben (brugdag). Dus zaten we samen in de zetel naar een marathon op MTV te kijken en om 11 uur besloten we een powernapje te doen van een uur. Jawadde, de "powernap" liep uit tot anderhalf uur waarna we stiekem al zo moe waren dat we besloten ons aan ons bed te wagen in plaats van de buurt onveilig te maken. Een herkansing volgt nog!

De heilige blogdag!

Na vele aansporingen, heb ik mij dan toch maar aan mijn blog gezet. Vergezeld van mijn "caja de chocolates" heb ik mij in de zetel geïnstalleerd en mijn vingers al het werk laten doen. Mijn excuses voor de overvloed aan tekst waarmee ik jullie nu bedelf, maar het was toch écht wel tijd voor een update. Vooral 's avonds heb ik zin om aan mijn blog te werken, maar zoals ik al vaak vernoemd heb, heb ik dan geen internet. Vandaag heb ik dan maar alles uitgeschreven in OneNote en dan kan ik straks op school heerlijk copy-pasten en fotootjes toevoegen zodat - wie wil - toch een beetje kan meevolgen met mijn avontuur in Spanje. Geen dag waarop veel gebeurd is dus. Hij is vooral gevuld met nadenken over de voorgaande dagen, foto's bekijken en dan tekstjes uittypen. Bij deze beloof ik mijzelf dan ook plechtig het bloggen niet meer zo lang uit te stellen.

Mi caja de chocolates!

Leuk weetje: in het Spaans wordt "maja" als eigenschap toegeschreven aan mensen. Het wil zeggen dat de persoon sympathiek en aangenaam in de omgang is. Leuk toch? :)

Veel leesplezier!

Koken in La Línea

We hebben de voorbije weken al flink ons best gedaan om smakelijke kost aan elkaar voor te schotelen. Aangezien het koken vaak iets was dat ik deed, hebben we dat ook veranderd in ons werkschema. Koken is leuk en gemakkelijk, maar in ons appartement in Spanje is koken vooral ook improviseren.

We hadden bijlange niet veel materiaal; twee pannen, een pot, een houten snijplank, een pollepel en één scherp mes. Zelf hebben we dan maar twee pannen bijgekocht en een aardappelmesje en groter vleesmes. Dan konden we toch al iets gemakkelijker aan de slag.

Dan zijn er nog spannende uitdagingen voor tijdens het koken. Er zijn vier kookvuren en een oven. Wanneer de oven aan staat, mag er niets anders worden aangezet, of de elektriciteit van het volledige appartement springt uit. Als je patatjes kookt en onderwijl iets anders wilt bakken op de andere grote kookplaat, dan springt de elektriciteit ook uit. Als je dan overschakelt naar één groot vuur in combinatie met een klein vuur en je waagt het om de waterkoker aan te zetten, … ja, dan zit je opnieuw in het donker. En 's avonds koken is ook een uitdaging. Meer dan twee lichten die aanstaan tijdens het koken, zorgen blijkbaar ook voor kortsluiting. Bijgevolg leren we wel bij op organisatorisch vlak, want zomaar beginnen is een sprong in het diepe.

In het begin werd ons gezegd dat we niet veel zouden moeten betalen voor de elektriciteit. Geen wonder, want veel verbruiken is gewoon onmogelijk doordat de elektriciteit dan uitvalt. Achja, wat gaan we toch veel respect hebben voor de luxe van een goed functionerend elektriciteitsnet in onze huizen in België!

We hebben thans al veel klaargemaakt. En lekkere dingen! Het enige dat we (vooral ik) nog moeten leren inschatten, zijn de hoeveelheden. Al verwerken we restjes meestal gewoon in een slaatje voor de volgende dag. Het laatste gerecht dat ik gekookt heb, waren de viskoekjes. Lekker vond ik, maar wel moeilijk. Een geraspte citroenschil… zonder rasp! Dat is dan netjes fijngehakt geweest, net zoals de peterselie. En aardappelpuree maken zonder stamper, met enkel een vork.

Achja, dan kweek ik tijdens deze drie maanden misschien wat armspieren!

Orde in de chaos?

Diversiteit

We kregen een groepswerk voorgeschoteld en de hele klas begon plots door elkaar te praten. Wij worden verdeeld over de groepjes zodat we samenwerken met de Spaanse studenten. Ik kom in een vriendelijk groepje terecht, waarbij ze echt hun best doen om de woorden die ze gebruiken goed uit te leggen in het Spaans. De bedoeling is dus dat we een scenario voor een toneeltje uitdenken dat binnen het thema diversiteit past en waarbij de hele klas wordt betrokken. Goed, we hadden een idee en de leerkracht deed teken te zwijgen.

Maar dan! We moesten de ideeën samenleggen en dat was een chaos van jewelste. De Spanjaarden leken wel marktkramers die hun idee aanprijsden als het beste idee aller tijden en dat allemaal door elkaar. En één studente vooraan kreeg de taak op zich om dat allemaal in een bordschema te flansen. Niet zo simpel. Eens er enkele scenario's aan bord stonden, was het tijd om personages te verdelen. Na een oplijsting van alle personages aan bord werd er luid door elkaar geroepen en gezwaaid totdat iedereen een personage kreeg dat hem/haar aanstond. Een heel ander groepswerk dan in België, amai!

Art & Plastic

Art en Plastic ging er rustiger aan toe. Domingo had ons de vorige les gevraagd in welke taal we onze taken wouden indienen en wij hadden gevraagd of het kon om het in het Engels te doen. Voor hem was dat geen probleem. Vandaag legde hij de eerste groepstaak uit waarbij we moesten onderzoeken wat de doelen zijn en materialen om deze te bereiken in de lespraktijk. Dit vak leunt echter aan bij het kleuteronderwijs, iets waar Elise en ik niet veel over weten. Wij werden samen met Annelien in één groepje gezet en Domingo zei dat wij het in het Engels mochten doen.

In ons beste Spaans stelden we toch voor om ons te splitsen en bij de Spaanse studenten te zetten. Domingo was wel lichtjes verbaasd en antwoordde dat we het dan wel ook in het Spaans moeten indienen. Maar aangezien ik weinig tot niets weet over plastische opvoeding bij kleuters, dacht ik dat het beter was om aan te sluiten bij een Spaans groepje. Op die manier kunnen zij ons ook helpen met het vinden van de nodige bronnen en werken we aan ons Spaans. Ook is het leuk om de andere studenten op die manier beter te leren kennen. Al hoop ik toch dat ze niet al te snel gaan praten tegen mij. Maar dat zijn zorgen voor maandag, het eerste moment waarop we samenzitten voor de taak.

Fiësta!

Donderdag wordt in Andalusië het feest van Andalusië gevierd. Fina (de "mama" van de klas diversiteit) heeft ons uitgenodigd om samen met haar en Albert mee te gaan vieren. We hebben afgesproken om kwart voor twee aan de school en dan gaan we samen paella eten. We moeten ons wel wat Spaans versieren met bloemen, had Fina gezegd. Dus 's avonds zijn we op zoek gegaan naar bloemetjes voor in ons haar. Voorlopig heb ik een blauw bloempje op een speldje, maar ik hoop er vanavond misschien nog extra te vinden. Verslag volgt nog!

Ik ben handig! 

In het winkeltje waar we de bloemen hebben gekocht, heb ik ook een nachtlampje gekocht. Op het appartement zijn er twee aanwezig, maar die zijn voor mijn neus weggekaapt geweest waardoor ik 's nachts op goed gevoel mijn bed moest vinden. Wel, niet langer! Want ik heb een lampje gevonden. Eenmaal thuis werd ik met een klein werkje geconfronteerd.

Na een inspectie van de onderdelen (en pogingen tot vijzen met dingen die daar niet toe bestemd zijn) hebben we besloten dat we toch echt wel een schroevendraaier nodig hebben. Maar ja, eentje gaan kopen voor eenmalig gebruik is ook maar stom. We hebben dan maar besloten op zoek te gaan bij de buren. Na twee buren die ons vriendelijk verder wouden helpen, maar niets gepast hadden, kwamen we terecht bij een vrouw die de deur opende en ons begroette. Haar hond kwam ook tevoorschijn. Een poedel met een luipaardonderbroek aan! Hou op zo'n moment je lach maar eens in! Na ons probleem uit te leggen, vertelde ze het aan haar vader. De man begon te rommelen in een kamertje verderop. Zijn zoektocht ging gepaard met veel rinkelende geluiden. En uiteindelijk verscheen hij met een passende schroevendraaier voor mijn fijne schroefjes.

 

Dankzij de buren staat de lamp ondertussen trots in mijn kamer en verlicht ze trouw de weg naar mijn bed. Vanavond ga ik toch nog even blijven lezen! En de buren? Die zijn vriendelijk bedankt en hebben van Annelien nog twee Belgische pralines toegestopt gekregen. Een aanbod dat gretig aanvaard werd door de onderbuurvrouw. "If you need something, just ring!"

Ongelukjes in de keuken

Even later heb ik bewezen dat ik een onhandige kluns ben. Ik wou de viskoekjes van gisteren opwarmen in de pan en goot olie. Plots zag ik dat ik de holle pan genomen had in plaats van de bolle. Deze warmt dus bijlange niet zo goed op. We zullen hem eens moeten uitdeuken. (Ja, we hebben vervormbare pannen.)

De schuldigen!

Ik neem de pan van het vuur, slaag er in de - ondertussen hete - olie over de kookplaat te gieten en vind er niets beters op dan meteen met een natte keukendoek over het vuur te gaan. Deze actie werd al gauw gevolgd door een luide gil! En ja, het resultaat was een verbrande duim. Stromend koud water en een koud koelelement hebben ervoor gezorgd dat mijn duim er niets aan overhoudt buiten een rode vlek. *oef* Dat was toch even schrikken. Geen wonder dat ik daarna naar fruitsap refereerde als "spruitsap" en sprak over het "luchtveld" in plaats van de luchthaven. Ja hoor, ik gebruik als excuus dat ik van slag was.

Es possible de repetir, por favor?

Vandaag was diversiteit een hel van een les. Albert bleef maar razen en uitleggen en zijn woorden leken aaneengeschakeld als de wagons van een trein. Ik voelde mij als een koe die naar de trein aan 't gapen was. De geluiden voor mij een verwarrende combinatie van klanken waar ik geen woorden uit kon filteren. Na een uur en een kwartier stond mijn hoofd op springen, zo een chaotische les! En als ik dan vroeg of hij het wou herhalen, klonk het antwoord "neem het gewoon op". Ja, opnemen in een aula met als achtergrond roezemoezende Spanjaarden is een geweldig idee! Even zag ik het toch niet meer zitten om dit vak nog verder te volgen. Dat ik niet alles kan begrijpen, oké, maar niets opsteken van een les is toch wel heel povertjes.

Gelukkig was het al snel Art en Plastic. Domingo stelde me gerust en zei dat mijn tekening deze keer wel goed was. Hij raadde me enkel nog aan sommige kleuren nog iets harder aan te zetten, zodat er meer reliëf ontstond in de tekening. Wat ik dan tijdens dit uurtje nog gedaan heb. Ik ben tevreden over mijn tekening. Er zitten wel wat foutjes in, maar al bij al is het toch een geslaagde combinatie van kleuren en vormen. Soy contento!

Na zo'n inspannende dag waarop het verstaan van het Spaans soms te wensen over liet, vonden we dat we wat extra mochten ontspannen. 's Avonds hebben we dan ook de tijd genomen om ons te wagen aan de gezichtsmaskertjes. Een grappig zicht was het alleszins wel. En de geuren verschilden ook ontzettend. Annelien rook naar een bloemenboeket, Elise zag eruit als een spook en mijn hele gezicht rook naar muntige kauwgom. Het deed eens deugd.

Zon, zee, strand en wind!

Deze zondag begon met nog wat werkdruk. De tekening moest afgewerkt worden en voor diversiteit moeten we ook een soort dagboek bijhouden dat ik nog verder moest aanvullen. Nadat we toch al geruime tijd aan onze taken hadden gewerkt, besloten we naar het strand te trekken. Mijn favoriete plek!

Natuurlijk komt het kind in mij dan weer opnieuw boven. Na uitdagend dicht bij de zee te wandelen, duurde het ook niet lang vooraleer ik verrast werd door een hoge schoenen-met-water-vullende golf! Achja, daar moet je dan Maja voor heten.

We hebben ons daarna op de rotsen gezet en genoten van het uitzicht. Ook hebben we een grote school met vissen gezien.  En ontdekt dat er mosseltjes langs de rotsen groeien. Misschien een ideetje om nog eens te koken?

Eenmaal thuis ben ik er eindelijk in geslaagd te tekening af te werken. *oef* Dat was toch moeilijker dan dat Domingo liet uitschijnen. Achja, stiekem ben ik toch wel trots op wat ik gemaakt heb. Het ziet er alleszins kleurrijk uit.

Als beloning hebben we 's avonds nog naar een film gekeken. Journey to the center of the earth. Al waren de grafische effecten soms een beetje verouderd, toch was het een leuke film om naar te kijken. Een goede portie avontuur met een vleugje humor. Een leuk afsluitertje voor een gezellige dag.

Tot de volgende!

El trabajo de plástica

Ja, het was zaterdag en ik wist dat ik veel werk had tegen maandag. Ik moest nog volledig opnieuw beginnen aan de taak van Art en Plastic. En natuurlijk begon dat met een gezonde portie uitstelgedrag. Elise had een planning opgesteld voor de taken zoals koken, afwassen, het vuil buiten zetten, … en ik voelde mij genoodzaakt om dat in een mooi, kleurrijk schemaatje te gieten.

Copyright mezelve ;) - Ik ben blauw.

Nadien had ik natuurlijk geen zin om - opnieuw - te tekenen en ben ik op stap gegaan met Annelien. We wouden een ijsje. Niet zo simpel. Uiteindelijk zijn we beland bij de McDonald's en hebben we ons een McFlurry besteld. Yummy! Ondertussen hebben we de buurt verkend en hebben we enkele speelplekken gevonden voor de kinderen hier. Al zijn de schommels niet allemaal zo tevreden. Ik had er eentje die moeizaam leek te zuchten als je er op ging zitten en nog maar zachtjes heen en weer wiegde. Vervolgens werden we afgeleid door een trap die nergens toe leidde en blijkbaar gewoon een tribune was.

We wandelden verder door het park en ik vond het nodig mijn steentje bij te dragen aan de Spaanse omgeving. Spanjaarden gooien wel ontzettend veel rommel op straat, dus ben ik begonnen met dapper het park te vegen met het dichtstbijzijnde schoonmaakwapen: een palmblad.

Onderweg kwamen we meerdere "vijvers" tegen. Na deze langer te bestuderen, zijn we tot het besef gekomen dat dit helemaal geen vijvers zijn, maar gewoon plassen water van de regen! La Línea de la Concepción is blijkbaar helemaal niet voorzien op regenbuien. Vreemd, want uitzonderlijk zijn ze hier zeker niet.

  

Na uit te waaien, ben ik dan thuis maar begonnen aan de tekening. Ik besloot het helemaal anders aan te pakken. Gelukkig had ik een soort van inval van inspiratie en had ik tegen 's avonds een volgeschetst blad waarbij de lijnen al volledig overtrokken waren met stift. Hoe me dat precies gelukt was, weet ik nog steeds niet. Maar klagen doe ik niet!

Concierto de rock!

Een spannende dag! We hadden les vanochtend, maar ik was vooral benieuwd naar het concert van Isaac. Hij had al eerder laten vallen dat zijn bandje (The Game) was gevraagd om op te treden in Algeciras. En hij heeft ons ook meegevraagd. Omdat zijn auto vol zou zitten met instrumenten, konden we niet met hem meerijden, maar zijn zus ging met de bus en vond het prima als we met haar meegingen. Spannend afwachten dus.

Op school kreeg ik minder goed nieuws. Ik had veel werk gestoken in mijn tekening en was er stiekem toch wel een beetje tevreden over. (Het is geen kunst, maar voor mijn eigen capaciteiten vond ik het prima.) En Domingo kwam eens kijken. Bleek dat we de opdracht toch niet volledig hadden begrepen. We mochten niet alle randen doen in alle kleuren stift, zoals het ons beliefde, maar we mochten maar één kleur kiezen voor de randen van de volledige tekening. Verder wou hij ook dat we bij het kleuren zorgden voor overgangen. Dit door op sommige plaatsen vaker over je papier te kleuren. Lap, opnieuw beginnen! Ik had echt een beetje paniek, want ik wist hoeveel tijd ik in de huidige tekening had gestoken en vreesde eigenlijk dat het niet op tijd af zou zijn. Want maandag moest het klaar zijn. Werk voor het weekend dus.

Na school hebben we thuis gegeten en zijn we al vroeg naar het busstation vertrokken. Zoals verwacht, verscheen ook Sara (Isaac zijn zus) last minute. Het was een heel vriendelijk meisje en vertelde veel over zichzelf en over Spanje. Ze vertelde ons dat we ook eens tijd moesten maken om naar Castellar te gaan. Een stadje waar veel kasteeltjes stonden die bewoond waren. Er is ook een zoo waar je sommige dieren kan aanraken en zelfs voederen! Zo had ze zelf een egel vastgehouden en vertelde ze ons dat je sommige slangen mocht aanraken. Ook kon je er vogels vinden die op je arm komen zitten.  Kortom, een toevoeging voor ons to-do lijstje!

Het concert vond plaats op de plaatselijke kunstschool. Ik was echt blij dat ik toch mijn Allstars aanhad, want iedereen was ontzettend gekleed in rock/punk stijl. Had ik dat geweten, ik had nog snel een zwarte t-shirt gekocht en mijn ogen wat donkerder aangezet. Het was een grappige samenstelling van mensen. We waren er redelijk vroeg, dus de sound-check hebben we ook nog kort gezien.

Isaac Carillo Florres

Maar oei, als de zangeres van The Game zou zo blijven zingen, zou ik mij toch wel zorgen maken, het klonk redelijk vals. Ruby van de Kaiser Chiefs klonk nog nooit zo pover. Jammer, want Isaac deed het best goed.

Ik heb echt nog wel genoten van de avond. Het voorprogramma was een rapper. Waarbij ik mij bedacht dat het voor Spanjaarden helemaal niet zo moeilijk moest zijn, aangezien zij van nature al zo snel spreken. Wat ik leuk vond, was dat hij opeens vergezeld werd door twee andere, geschminkte jongens die op het podium verschenen en deels synchroon, deels apart dansten. Ontzettend leuk om te zien!

En toen was het de beurt aan Isaac. Instrumentaal klonk het goed, maar het zanggedeelte liet te wensen over. Nochtans waren er die-hard fans die zich daar niets van aantrokken. Hun playlist vond ik wel leuk, al kende ik niet alle nummers.

Na het optreden zijn we naar een supermarktje geweest waar Isaac en zijn bandleden zich meteen storten op de Milka-chocolade. Grappig om zien. Sara is, samen met haar vrienden, nog met ons teruggewandeld naar de bushalte. Dat was best gezellig. Zeker omdat ze er bleven totdat de bus ook effectief was aangekomen. Eenmaal thuis, zijn we ook stilletjesaan gaan slapen. Tot morgen!

Internet. Broodnodig?

En weer was het daar, de zoektocht naar het internet. Op mijn blog heb ik het nog niet zo vaak aangehaald, maar we hebben al veel winkels van internetproviders bezocht op zoek naar een oplossing om 's avonds ook internet te hebben. Aangezien er in ons appartement geen aansluiting klaar ligt om gebruikt te worden, is de enige oplossing een stick. En zo'n stick met abonnement kost natuurlijk wel al wat meer. Internet altijd en overal is geen probleem, als je je geld eraan wilt spenderen. Wat bij mij dus duidelijk niet het geval is en ook wel merkbaar is aan de regelmaat waaraan ik mijn blog vergeet aan te passen.

Isaac en zijn vader hadden vandaag tijd om met ons naar de Carrefour te gaan en daar een abonnement af te sluiten. Isaac zijn vader vond het geen probleem om dit op zijn naam te doen. Ik vond het ontzettend lief van hen, maar ik was het eigenlijk wel beu. Die oneindige gesprekken over het internet, hoe we dat dan zouden verdelen en hoeveel GB nodig was per maand. Met als gevolg dat ik er vriendelijk voor heb bedankt. Als ik écht internet nodig heb, trek ik wel naar de school en als die gesloten is, is er een internetcafé in de buurt waar je een halfuur kan surfen voor een luttele 75 cent. Geen stick of abonnement voor mij.

Gelukkig vonden mijn ouders dit ook niet erg. Ze waren al blij dat ik regelmatig eens een mailtje stuur en op die manier een teken van leven geef. Al ga ik toch ook proberen mijn blog wat vaker aan te vullen zodat ik geen enorme gaten meer krijg.

Ondertussen heb ik dan maar rondgesnuisterd in de winkeltjes aan de Carrefour. Zo heb ik ontdekt dat zij daar ook een Claire's hebben. Heel leuk, want we hebben er dan maar gezichtsmaskertjes gekocht om 's avonds eens extra te ontspannen. Ook heb ik een nagelschaartje gekocht, want ik zou mezelf niet geweest zijn, mocht ik thuis niets vergeten zijn. Verder heb ik, naast enkele goedkope schoenenwinkels, een heerlijke parfumeriewinkel ontdekt, waar mijn nieuwe parfum werd verkocht met 40% korting (dommage!) en waar ze talloze kleuren nagellak hadden, maar toch niet die nuance van blauw waar ik naar op zoek was. Helaas, maar nu heb ik wel een excuus om weldra terug te komen shoppen in Algeciras.

Een vrije woensdag

Onze eerste vrije dag was er al redelijk snel. Op woensdag hebben we - voorlopig toch - geen les. Vanaf 11 maart verandert de planning en wordt onze agenda iets drukker. Omdat we wisten dat we ook voor Diversiteit een taak hadden, besloten we toch maar naar de school te trekken om al wat opzoekwerk te kunnen verrichten.

En weer werd ik geconfronteerd met de leegten op mijn taak voor Art & Plastic. Mijn probleem was dat er nog redelijk wat gevuld moest worden, maar ik was bang om dat wat ik al had te verpesten. Schoorvoetend tekende ik er toch nog enkele frutseltjes bij.

Elise en Annelien trokken opnieuw naar de school om gebruik te maken van het internet, maar ik bleef nog thuis. Ik had immers meer zin om verder te tekenen aan mijn taak nu ik eindelijk wat meer inspiratie had. Het voelde wel eens goed om op mijn gemakje thuis te zitten. Uiteindelijk vertrok ik ook nog even naar de school om eens te kijken of ik al mails ontvangen had en om eens te pieren of er iets nieuws te vinden was op mijn Facebookpagina, maar na een half uurtje hield ik het voor bekeken en ging ik naar huis. Van Elise en Annelien geen spoor.

Ik zat zo'n tien minuutjes in het appartement en ik hoorde al gegiechel op de trap. En jawel, Elise en Annelien waren samen met Bélen op komst. Ze hadden gebakjes meegebracht voor het pre-avondeten ofwel de merendar. Klagen deed ik zeker niet. Omdat we met ons drieën drie aparte gebakjes hadden, besloten we te delen om overal van te kunnen proeven. Dus tapas-gewijs zaten we te genieten van de lekkere chocoladecakejes.

Meteen daarop nodigde Belen ons uit om te gaan eten in de Hollywood. Elke woensdag is er een actie waarbij je bij het bestellen van twee voorgerechten en menu's, één betaalt. We waren er allemaal wel voor te vinden. Op voorhand hadden we niet gedacht dat 't zo'n lange avond zou zijn. We gingen eerst naar Bélen thuis, in San Roque. We werden er vriendelijk onthaald door haar mama (die ondertussen ook Engels aan het leren is). Hun salontafel was bedekt met een soort deken en onder de salontafel stond een verwarmingselement. Heerlijk als je het deken over je benen legt! Terwijl Bélen zich klaarmaakte, genoten wij van de warmte en keken we naar Sabe o no le sabe? Een spelprogramma waarbij de deelnemer een vraag krijgt en iemand (op straat, in een winkelcentrum, …) moet zoeken die het antwoord wel/niet weet. Niet zo makkelijk als het lijkt.

Toen haar vriendje arriveerde - mét vertraging, zoals altijd in Spanje - kregen we van de mama ook twee elektrische verwarmingselementen in bruikleen. Heel handig, aangezien ons appartement geen verwarming heeft. De vriend van Bélen onthaalde ons in verbazend goed Engels. En eenmaal gearriveerd in de Hollywood in Algeciras werd ons duidelijk dat het eten hier wel in enorme porties werd verkocht. We bestelden vier voorgerechtjes en voor elke persoon een hoofdgerecht, maar dat bleek veel te veel eten te zijn. We hebben de helft nog meegekregen in een doggy bag.

Gelukkig moeten we morgen niet vroeg opstaan, want het was rond 1 uur 's nachts dat we in ons bed kropen.

Opstaan in België

Vandaag ben ik gewekt door de regen die op de ruiten aan het tikken was. Meteen kreeg ik het gevoel dat ik terug in België was. Het leek mij zo vreemd dat ze hier in Spanje ook echt regen kennen die met bakken uit de lucht valt. Nochtans is dit niet uitzonderlijk, het regent hier wel vaker. Dat hebben zowel de Spanjaarden als de studenten die er voor ons waren al verteld. En dan nog associëer je Spanje niet met regen. En dan sta je op zo'n dinsdagochtend voor verrassingen.

Vandaag was ook meteen onze tweede lesdag. Voor Art & Plastic kregen we meteen al een eerste taak mee: een volledig blad vullen. We moesten een A4-blad volledig voltekenen en inkleuren. Muy fácil! Volgens Domingo. Maar als je zo naar een leeg blad zit te staren is het toch eerder muy difícil! Gelukkig zei Domingo dat we nog tijd kregen om er aan te werken thuis en dat het volgende lesuur ook voorzien was om de tekening verder af te maken.

Ook Albert van Attention to Diversity had al een taak klaar. Wat het precies inhield was ons niet volledig duidelijk, maar het had alleszins betrekking tot de LOE (de wet). Hij bleef maar herhalen dat het iets te maken had met het leerplatform, maar daar waren we niet veel wijzer uit geraakt. Mede omdat wij nog geen e-mailadres van de school hebben en daar nog niet op kunnen. Desondanks schreven we braafjes op wat we wel begrepen en bleven we even na de les. Onze zorgen werden snel weggewuifd door Albert. De taak is niet voor meteen, dus het was niet belangrijk. Een vaste datum kregen we nog niet.

Flink als ik was, begon ik - eenmaal terug in het appartement - vol goede moed verder te werken aan de taak. Ik heb er echt veel werk in gestoken, maar vond het moeilijk om inspiratie te vinden voor extra tekeningetjes die mijn blad verder konden vullen. Opeens leek een A4-tje de lengte te hebben van een rechte en de breedte van een oneindig lijnstuk. Een woestenij van wit die mij bleef aanstaren, wachtend om gevuld te worden. Achja, langzaam maar zeker kwam er toch beweging in mijn potlood en verschenen er enkele tekeningen op mijn blad.

In de namiddag waren we weer op weg naar school - omdat we thuis geen internet hebben - en merkten we op dat het water op de straten wel heel hoog stond. Wetende dat het gisteren nog volledig droog was, schrok ik daar toch even van. De verklaring bleek echter snel gevonden. Veel afwatering was er niet en als er dan al rioolputjes te vinden waren, stonden ze op de hoogste punten van de straat. Even later staken we over door een plas. Ik dacht dat het op mijn tippen nog wel te doen zou zijn. Niemand had gezien dat die plas een heuse vijver was. Resultaat: natte schoenen en natte sokken! Geen wonder dat we gisteren al zoveel Spanjaarden rond zagen lopen in modieuze regenlaarsjes.

Eenmaal aangekomen op school werkten we toch al aan onze taak voor Diversiteit. Of toch, voor zover we hem begrepen. We zochten op Google Books naar meer informatie over de LOE rond diversiteit. Aangezien we thuis geen internet hebben, bestond het vooral uit copy-pasten. Ons bezoek aan de bieb duurde echter niet lang. Om twee uur hebben ze namelijk siësta en is ook de bieb gesloten. Eenmaal thuis hebben we ons meteen wat comfortabeler aangekleed, want de regen had ons kleren doorweekt.

Vanavond hebben we genoten van de watermeloen. Een beetje raar als het buiten zo'n slecht weer is, maar ik stond er op dat we een volledige watermeloen kochten toen de jongens hier nog waren en natuurlijk was die toen nog niet aangesneden. Met als gevolg dat wij er dan toch ons werk moesten van maken om die ook weg te werken. Ik had de watermeloen in stukjes gesneden. En wonderlijk genoeg. Als je iets in stukjes snijdt, heeft ineens iedereen zin om het op te eten.

Vandaag zijn we ook begonnen met een blunderblad. De eerste aanvulling: Annelien die graag Bakeljauw eet, gevolgd door Elise die ons waarschuwde:"Pas op! Die paal staat hier weer!"

De eerste schooldag

Nooit heb ik me zo goed kunnen voorstellen hoe mijn eerste schooldag in het eerste leerjaar gevoeld moet hebben. Zo zenuwachtig was ik om de eerste keer naar de hogeschool in La Línea te trekken. Rossio Dominguez (onze contactpersoon in Spanje) had ons wel al eens kort rondgeleid en ons getoond waar de lokalen zijn die we nodig hadden en waar we de bibliotheek konden vinden, maar dat nam niet weg dat de professoren, cursussen en mede-studenten ons nog volledig onbekend waren.

Na aarzelend door de deur te stappen voor Attention to Diversity, besloten we ons een plekje te vinden waar we met ons drieën konden zitten. We zaten nog maar net neer of we werden al terug aangemaand om opnieuw recht te staan. Meer naar voor schuiven was de boodschap. Dan heb ik mij maar naast twee andere Spaanse studentes gezet. María zat naast mij en heette me meteen welkom. Hoewel de taal een kleine barrière vormde, kon ik toch vertellen dat we studentes waren uit Belgïe en hier drie maanden kwamen studeren. Plus dat we op Valentijn waren aangekomen en al een appartementje hadden gevonden in de buurt.

María en haar vriendin reageerden zeer enthousiast en zeiden dat ik steeds bij haar terecht kon als ik vragen had of iets nodig had. Dat was een uitspraak die ik nog van veel Spanjaarden zou horen tijdens de eerste dagen. Iedereen was heel vriendelijk. Ook tijdens de les, als ik iets niet begreep, deden de Spaanse studenten hun best om het anders te formuleren. Al waren er wel een paar die ontzettend snel konden praten en dat ook bleven doen ondanks onze verwarde blikken. Gelukkig konden werd de hoofdzaak vaak ook herhaald door de leerkracht.

Tijdens de eerste les werden we ook verwelkomd door de "mama van de klas". Zij was de eerste studente die zich voorstelde. Het is een oudere dame die studeert voor kleuteronderwijs. Zelf heeft ze al kleinkinderen van die leeftijd. Ze heeft ons meteen begroet met een knuffel en een kus op de wang. Net alsof we familie van haar waren. Ze heeft ons ook gezegd dat we bij haar steeds terecht kunnen voor gelijk wat en dat ze ons hier in Spanje goed zullen verzorgen. Na haar hebben enkele andere studenten zich ook voorgesteld en toen was het ons beurt. We hebben ons kort voorgesteld in het Spaans en kregen ook een applausje. Het was wel leuk dat Albert (de leerkracht) ons niet als eerste liet gaan.

Albert, de leerkracht Diversiteit

Domingo, de leerkracht Art

Al bij al viel de eerste schooldag best mee. Het tweede vak was Art en Plastic. Nu al mijn favoriet. Niet omdat ik goed kan tekenen, schilderen en dergelijke, maar vooral omdat ik het graag doe. Domingo is ook een leerkracht die zijn best doet om uit te leggen wat hij verwacht van zijn studenten. Zijn Engels is niet goed, maar hij praat traag Spaans als hij iets aan ons uitlegt en als hij voor de klas vertelt, wordt de essentie geprojecteerd. Op die manier is het voor ons ook gemakkelijker te begrijpen.

Al bij al een geruststellende eerste schooldag. Het waren maar twee uurtjes, maar zo lang super-aandachtig zijn om alles te kunnen verstaan, slorpt wel heel wat energie op!  Tot de volgende!