Vandaag
was diversiteit een hel van een les. Albert bleef maar razen en uitleggen en
zijn woorden leken aaneengeschakeld als de wagons van een trein. Ik voelde mij
als een koe die naar de trein aan 't gapen was. De geluiden voor mij een
verwarrende combinatie van klanken waar ik geen woorden uit kon filteren. Na
een uur en een kwartier stond mijn hoofd op springen, zo een chaotische les! En
als ik dan vroeg of hij het wou herhalen, klonk het antwoord "neem het
gewoon op". Ja, opnemen in een aula met als achtergrond roezemoezende
Spanjaarden is een geweldig idee! Even zag ik het toch niet meer zitten om dit
vak nog verder te volgen. Dat ik niet alles kan begrijpen, oké, maar niets
opsteken van een les is toch wel heel povertjes.
Gelukkig
was het al snel Art en Plastic. Domingo stelde me gerust en zei dat mijn
tekening deze keer wel goed was. Hij raadde me enkel nog aan sommige kleuren
nog iets harder aan te zetten, zodat er meer reliëf ontstond in de tekening.
Wat ik dan tijdens dit uurtje nog gedaan heb. Ik ben tevreden over mijn
tekening. Er zitten wel wat foutjes in, maar al bij al is het toch een
geslaagde combinatie van kleuren en vormen. Soy contento!
Na zo'n
inspannende dag waarop het verstaan van het Spaans soms te wensen over liet,
vonden we dat we wat extra mochten ontspannen. 's Avonds hebben we dan ook de
tijd genomen om ons te wagen aan de gezichtsmaskertjes. Een grappig zicht was
het alleszins wel. En de geuren verschilden ook ontzettend. Annelien rook naar
een bloemenboeket, Elise zag eruit als een spook en mijn hele gezicht rook naar
muntige kauwgom. Het deed eens deugd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten