Een vrije woensdag

Onze eerste vrije dag was er al redelijk snel. Op woensdag hebben we - voorlopig toch - geen les. Vanaf 11 maart verandert de planning en wordt onze agenda iets drukker. Omdat we wisten dat we ook voor Diversiteit een taak hadden, besloten we toch maar naar de school te trekken om al wat opzoekwerk te kunnen verrichten.

En weer werd ik geconfronteerd met de leegten op mijn taak voor Art & Plastic. Mijn probleem was dat er nog redelijk wat gevuld moest worden, maar ik was bang om dat wat ik al had te verpesten. Schoorvoetend tekende ik er toch nog enkele frutseltjes bij.

Elise en Annelien trokken opnieuw naar de school om gebruik te maken van het internet, maar ik bleef nog thuis. Ik had immers meer zin om verder te tekenen aan mijn taak nu ik eindelijk wat meer inspiratie had. Het voelde wel eens goed om op mijn gemakje thuis te zitten. Uiteindelijk vertrok ik ook nog even naar de school om eens te kijken of ik al mails ontvangen had en om eens te pieren of er iets nieuws te vinden was op mijn Facebookpagina, maar na een half uurtje hield ik het voor bekeken en ging ik naar huis. Van Elise en Annelien geen spoor.

Ik zat zo'n tien minuutjes in het appartement en ik hoorde al gegiechel op de trap. En jawel, Elise en Annelien waren samen met Bélen op komst. Ze hadden gebakjes meegebracht voor het pre-avondeten ofwel de merendar. Klagen deed ik zeker niet. Omdat we met ons drieën drie aparte gebakjes hadden, besloten we te delen om overal van te kunnen proeven. Dus tapas-gewijs zaten we te genieten van de lekkere chocoladecakejes.

Meteen daarop nodigde Belen ons uit om te gaan eten in de Hollywood. Elke woensdag is er een actie waarbij je bij het bestellen van twee voorgerechten en menu's, één betaalt. We waren er allemaal wel voor te vinden. Op voorhand hadden we niet gedacht dat 't zo'n lange avond zou zijn. We gingen eerst naar Bélen thuis, in San Roque. We werden er vriendelijk onthaald door haar mama (die ondertussen ook Engels aan het leren is). Hun salontafel was bedekt met een soort deken en onder de salontafel stond een verwarmingselement. Heerlijk als je het deken over je benen legt! Terwijl Bélen zich klaarmaakte, genoten wij van de warmte en keken we naar Sabe o no le sabe? Een spelprogramma waarbij de deelnemer een vraag krijgt en iemand (op straat, in een winkelcentrum, …) moet zoeken die het antwoord wel/niet weet. Niet zo makkelijk als het lijkt.

Toen haar vriendje arriveerde - mét vertraging, zoals altijd in Spanje - kregen we van de mama ook twee elektrische verwarmingselementen in bruikleen. Heel handig, aangezien ons appartement geen verwarming heeft. De vriend van Bélen onthaalde ons in verbazend goed Engels. En eenmaal gearriveerd in de Hollywood in Algeciras werd ons duidelijk dat het eten hier wel in enorme porties werd verkocht. We bestelden vier voorgerechtjes en voor elke persoon een hoofdgerecht, maar dat bleek veel te veel eten te zijn. We hebben de helft nog meegekregen in een doggy bag.

Gelukkig moeten we morgen niet vroeg opstaan, want het was rond 1 uur 's nachts dat we in ons bed kropen.