Orde in de chaos?

Diversiteit

We kregen een groepswerk voorgeschoteld en de hele klas begon plots door elkaar te praten. Wij worden verdeeld over de groepjes zodat we samenwerken met de Spaanse studenten. Ik kom in een vriendelijk groepje terecht, waarbij ze echt hun best doen om de woorden die ze gebruiken goed uit te leggen in het Spaans. De bedoeling is dus dat we een scenario voor een toneeltje uitdenken dat binnen het thema diversiteit past en waarbij de hele klas wordt betrokken. Goed, we hadden een idee en de leerkracht deed teken te zwijgen.

Maar dan! We moesten de ideeën samenleggen en dat was een chaos van jewelste. De Spanjaarden leken wel marktkramers die hun idee aanprijsden als het beste idee aller tijden en dat allemaal door elkaar. En één studente vooraan kreeg de taak op zich om dat allemaal in een bordschema te flansen. Niet zo simpel. Eens er enkele scenario's aan bord stonden, was het tijd om personages te verdelen. Na een oplijsting van alle personages aan bord werd er luid door elkaar geroepen en gezwaaid totdat iedereen een personage kreeg dat hem/haar aanstond. Een heel ander groepswerk dan in België, amai!

Art & Plastic

Art en Plastic ging er rustiger aan toe. Domingo had ons de vorige les gevraagd in welke taal we onze taken wouden indienen en wij hadden gevraagd of het kon om het in het Engels te doen. Voor hem was dat geen probleem. Vandaag legde hij de eerste groepstaak uit waarbij we moesten onderzoeken wat de doelen zijn en materialen om deze te bereiken in de lespraktijk. Dit vak leunt echter aan bij het kleuteronderwijs, iets waar Elise en ik niet veel over weten. Wij werden samen met Annelien in één groepje gezet en Domingo zei dat wij het in het Engels mochten doen.

In ons beste Spaans stelden we toch voor om ons te splitsen en bij de Spaanse studenten te zetten. Domingo was wel lichtjes verbaasd en antwoordde dat we het dan wel ook in het Spaans moeten indienen. Maar aangezien ik weinig tot niets weet over plastische opvoeding bij kleuters, dacht ik dat het beter was om aan te sluiten bij een Spaans groepje. Op die manier kunnen zij ons ook helpen met het vinden van de nodige bronnen en werken we aan ons Spaans. Ook is het leuk om de andere studenten op die manier beter te leren kennen. Al hoop ik toch dat ze niet al te snel gaan praten tegen mij. Maar dat zijn zorgen voor maandag, het eerste moment waarop we samenzitten voor de taak.

Fiësta!

Donderdag wordt in Andalusië het feest van Andalusië gevierd. Fina (de "mama" van de klas diversiteit) heeft ons uitgenodigd om samen met haar en Albert mee te gaan vieren. We hebben afgesproken om kwart voor twee aan de school en dan gaan we samen paella eten. We moeten ons wel wat Spaans versieren met bloemen, had Fina gezegd. Dus 's avonds zijn we op zoek gegaan naar bloemetjes voor in ons haar. Voorlopig heb ik een blauw bloempje op een speldje, maar ik hoop er vanavond misschien nog extra te vinden. Verslag volgt nog!

Ik ben handig! 

In het winkeltje waar we de bloemen hebben gekocht, heb ik ook een nachtlampje gekocht. Op het appartement zijn er twee aanwezig, maar die zijn voor mijn neus weggekaapt geweest waardoor ik 's nachts op goed gevoel mijn bed moest vinden. Wel, niet langer! Want ik heb een lampje gevonden. Eenmaal thuis werd ik met een klein werkje geconfronteerd.

Na een inspectie van de onderdelen (en pogingen tot vijzen met dingen die daar niet toe bestemd zijn) hebben we besloten dat we toch echt wel een schroevendraaier nodig hebben. Maar ja, eentje gaan kopen voor eenmalig gebruik is ook maar stom. We hebben dan maar besloten op zoek te gaan bij de buren. Na twee buren die ons vriendelijk verder wouden helpen, maar niets gepast hadden, kwamen we terecht bij een vrouw die de deur opende en ons begroette. Haar hond kwam ook tevoorschijn. Een poedel met een luipaardonderbroek aan! Hou op zo'n moment je lach maar eens in! Na ons probleem uit te leggen, vertelde ze het aan haar vader. De man begon te rommelen in een kamertje verderop. Zijn zoektocht ging gepaard met veel rinkelende geluiden. En uiteindelijk verscheen hij met een passende schroevendraaier voor mijn fijne schroefjes.

 

Dankzij de buren staat de lamp ondertussen trots in mijn kamer en verlicht ze trouw de weg naar mijn bed. Vanavond ga ik toch nog even blijven lezen! En de buren? Die zijn vriendelijk bedankt en hebben van Annelien nog twee Belgische pralines toegestopt gekregen. Een aanbod dat gretig aanvaard werd door de onderbuurvrouw. "If you need something, just ring!"

Ongelukjes in de keuken

Even later heb ik bewezen dat ik een onhandige kluns ben. Ik wou de viskoekjes van gisteren opwarmen in de pan en goot olie. Plots zag ik dat ik de holle pan genomen had in plaats van de bolle. Deze warmt dus bijlange niet zo goed op. We zullen hem eens moeten uitdeuken. (Ja, we hebben vervormbare pannen.)

De schuldigen!

Ik neem de pan van het vuur, slaag er in de - ondertussen hete - olie over de kookplaat te gieten en vind er niets beters op dan meteen met een natte keukendoek over het vuur te gaan. Deze actie werd al gauw gevolgd door een luide gil! En ja, het resultaat was een verbrande duim. Stromend koud water en een koud koelelement hebben ervoor gezorgd dat mijn duim er niets aan overhoudt buiten een rode vlek. *oef* Dat was toch even schrikken. Geen wonder dat ik daarna naar fruitsap refereerde als "spruitsap" en sprak over het "luchtveld" in plaats van de luchthaven. Ja hoor, ik gebruik als excuus dat ik van slag was.