Fiësta?

Gisteren ben ik - na het aanpassen van de blog - samen met Elise nog in één van de Chinese winkeltjes gepasseerd. Aankoop? Een bos valse rode bloemen die ik ga verknippen en met speldjes kan vasthangen in mijn haar. Vandaag is het tijd voor een kleedje en hakjes. Hopelijk verwachten ze van ons niet dat we ons plots ontplooien tot heuse flamencodanseressen. Spannend!

De bloem van Andalusië, toevallig had ik die gekozen.

En 's avonds hebben we gekeken naar Bad Teacher. Niet de film van het jaar, maar wel eentje die grappige scènes bevat. De typische foute, voorspelbare komedie waarvan je weet dat hij goed zal eindigen. Althans voor het hoofdpersonage. Het was dan toch een fijne invulling van de avond.

Vanochtend heb ik nog snel gedweild. Een merde in ons appartement. Het vuil blijft maar verschijnen van tussen allerhande hoekjes. Ook hebben de jongens ons een "dweil" gekocht. Wel, laat ons zeggen dat jongens blijkbaar niet weten waarnaar ze op zoek zijn wanneer ze zo'n opdracht krijgen. De aftrekker is niet gemaakt van rubber, maar een soort van isimo-achtige substantie en de vod zelf is niet flexibel genoeg om deftig aan de dweil te hangen. Achja, we zullen het door de vingers zien. Net zoals de suiker die ze ons gekocht hebben: 250 g suiker in kleine zakjes in plaats van gewoon 1 kg. Wij blijven hier wel 3 maanden lang, hoor! Verder geen slecht woord over de vriendjes, ze worden toch wel gemist.

Het feest van Andalusië!

In de vroege namiddag werden we door Fina en Albert opgehaald aan de school. We hadden ons wat opgekleed en versierd met enkele valse bloemen. Ik wist niet wat te verwachten.

Fina

We zijn met hen en Fina haar man, dochter en kleindochter (de laatste twee delen trouwens dezelfde naam: Esther) naar San Roque gereden. De parking ter plaatse was niet wat ik verwacht had. Een zeer steil, hobbelig baantje. Een hele uitdaging om met hakjes te overbruggen, gelukkig kon ik bij Elise een stabiliserende arm lenen. En toen… De aankomst! Ik weet waar alle bejaarde mensen uit San Roque zich bevonden. In de zaal die zich voor ons voeten bevond. Zelfs Albert was verbaasd en zei dat hij toch ook wel een jonger publiek verwacht had.

De paella die we voorgeschoteld kregen was ontzettend lekker. Deze werd voorafgegaan door een blikje frisdrank en een chipje. Artisanale chips, maar wel uit een pakje. Tijdens het eten bestudeerden we de omgeving en de mensen rondom ons. We bevonden ons temidden van bejaarden en kleinkinderen. Achja, we konden er maar het beste van maken.

Na het eten hebben ze het volkslied van Andalusië gezongen. Het feest vieren ze trouwens op deze dag omdat het de dag is waarop Andalusië onafhankelijk geworden was. En na het plaatselijke volkslied werden we getrakteerd op een staaltje zangtalent van een oude man die er zo ontzettend frêle uitzag dat ik me afvroeg of hij het einde van zijn nummers zou halen. Gelukkig is dat wel gelukt. Daarna werd er muziek op gezet en trokken de oudjes naar de dansvloer. Ik besloot nog even de kat uit de boom te kijken.

Na enkele nummers was er echter geen ontkomen aan, we werden door Fina richting dansvloer gesleept. We kregen staaltjes te zien van Flamenco, Salsa en Tango, maar jeetje, wat was dat moeilijk! De Spanjaarden dansen helemaal anders en zo zelfverzekerd! Het ging gepaard met vele onzichtbare castagnetten en luid gestamp van de voeten. Heel indrukwekkend. En dat van de oudere generatie. Samen met Elise heb ik wel nog kunnen volgen met een soort van Spaanse vogeltjesdans. Net iets meer op mijn niveau, want zo gracieus als de Spaantjes ben ik bijlange na niet. Helaas!

La casa de Fina

Voor we naar huis gingen, nam Fina ons nog mee naar haar huis in Sotogrande. Onderweg passeerden we ook de haven van Sotogrande. Deze zag er netjes onderhouden uit en is gevuld met veel duur uitziende boten. Momenteel leek het wat leeg, maar Fina verzekerde ons dat de bedrijvigheid in Sotogrande in de zomer veel hoger lag. Dan zijn ook alle winkeltjes open en wordt er veel aan watersport gedaan.

Het huis is niet hun vaste verblijf, maar in de zomer wonen ze daar ter plaatse. Het was een kanjer van een huis en we werden in elk hoekje rondgeleid! Er waren veel slaapkamers (met vloerverwarming, jawel) aanwezig met haast evenveel badkamer. De jacuzzi zag er enorm verleidelijk uit. En de lokroep van het zwembad heb ik enkel kunnen negeren omwille van de regen. De woonkamer en keuken gaven een warme indruk met al het hout en de marmeren vloeren. Spanje in crisis? Niet hier.

We kregen koffie, thee en koekjes aangeboden. Annelien had zich mispakt aan een koekje en ik aan de thee, dus hebben we dat subtiel voor elkaar opgelost terwijl niemand aan het kijken was. Ondertussen konden we de kunstwerken van Fina bewonderen die doorheen het huis ophangen. Tijdens het salonmomentje stond Fina geen seconde stil. Ze vertelde maar over al de voorwerpen die ze had staan, waar deze hun oorsprong vonden en wat het verhaal is dat eraan voorafgaat. Samen met Albert was ze een beetje gek aan het doen, want ze had in haar kast ook allerhande hoeden staan. Van narrenhoeden tot cowboyhoeden en Venetiaans uitziende maskers. Het was een leuke ontdekking.

 Met vier achteraan op weg, Fina zat nog rechts van mij. :)

Uitgaan?

's Avonds waren we van plan goed te maken wat we overdag gemist hebben. We wouden de uitgaansbuurt van La Línea ontdekken en ons eens goed laten gaan. Zeker omdat we deze vrijdag geen les hebben (brugdag). Dus zaten we samen in de zetel naar een marathon op MTV te kijken en om 11 uur besloten we een powernapje te doen van een uur. Jawadde, de "powernap" liep uit tot anderhalf uur waarna we stiekem al zo moe waren dat we besloten ons aan ons bed te wagen in plaats van de buurt onveilig te maken. Een herkansing volgt nog!