Vandaag
begon de dag redelijk vurig. Een aantal opgehoopte frustraties hebben gezorgd
voor een licht vulkanische uitbarsting ter hoogte van de derde verdieping. Ons
appartement was getroffen. Kwade woorden en (on)terechte verwijten slingerden
heen en weer. Gemene dingen werden gezegd en nooit meer teruggenomen. En toch
leek de boodschap niet over te komen bij de andere partij wat leidde tot
gefrustreerd geroep als gevolg. Het gebrek aan relevant weerwoord kwam de
situatie niet ten goede.
Elise en
ik besloten aan het strand te gaan wandelen om wat te bedaren. Het deed deugd
om met blote voeten over het strand te lopen. We hadden zo'n haastig tempo
aangenomen dat ik uiteindelijk echt wel moe was en we nog even op de rotsen
zijn gaan zitten. Op zo'n moment je ogen sluiten, de zon op je gezicht, armen
en benen voelen schijnen, een heerlijk briesje dat je ergernissen deed bekoelen
en het geluid van de troostend ruisende zee. Ja, ik weet best wel waarom ik van
de zee hou. Alle mogelijke emoties lijkt ze te kunnen bevatten en versterken of
juist verzwakken naargelang de noodzaak.
Tegen dat
we terug aankwamen in het appartement, hoopten we op verandering. Annelien
beloofde ons meer inzet en wij wouden het een kans geven. Dus 's avonds hebben
we de strijdbijl begraven en hebben we er toch nog een gezellige avond van
gemaakt. We hebben samen gekeken naar enkele afleveringen van Scheire en de
schepping. Hierbij hadden we de nodige snacks voorzien, want we hadden 's
avonds nog niet veel gegeten. Als afsluiter hebben we ons gewaagd aan enkele
partijtjes UNO en daarna zijn we - met een iets geruster hart - terug ons bed
in gekropen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten