De poetsmicrobe

Ik was mezelf niet vandaag. Na de eerste les heb ik - eenmaal terug thuis - mijn was ingestoken en plots had ik er genoeg van. Het appartement leek zo vuil ineens! Ik ben de keukenkastjes beginnen schrobben en hoe properder het versgepoetste hout was, hoe vuiler de aangrenzende kastjes leken. Voor ik het zelf goed en wel besefte had ik de microgolfoven, koelkast, schappen en het volledige aanrecht onder handen genomen. Ook de binnenkant van ons cornflakeskast ontsnapte er niet aan. Alles werd netjes geordend en verplaatst. Al heb ik het op een gegeven moment gewoon opgegeven. Want in dit appartement kan je eeuwig blijven poetsen.

Een schoonmaak brengt niet enkel goede dingen teweeg. Nu ik dan toch bezig was, heb ik ook de keukenvod uitgekookt zodat deze weer proper en klaar voor gebruik was. Helaas is onze (enige!) pot daarbij gesneuveld. Het arme ding was al een laagje van de bodem kwijt, maar werd toch nog geliefd in de keuken. Nu de bodem er gewoon afgeschrobd kon worden, besloten Elise en ik voor vervanging te zorgen. Later zijn we gaan winkelen en kwamen we deze schattige versie tegen. En zoals Elise aanhaalde, is deze meer dan groot genoeg voor twee personen.

Als beloning voor mezelf heb ik mij een spelletje gekocht. Jazz Jackrabbit 2! Zo oud als de straat, maar nog steeds en geweldig spel. Pluspunt: mijn netbook kan het aan! Wat een jeugdsentiment! Ik kan me nog herinneren dat ik het samen et mijn neef speelde. Al had ik als kind geluk dat hij daar geweldig goed in was. Ik kon gewoon volgen, diamantjes verzamelen en de occassionele schildpad overhoop schieten. Ik kon niet anders dan het meteen uitproberen en dit natuurlijk met mijn vaste personage: Spaz.

Opgelet: wie niet geïnteresseerd is in onderwijs, springt best even over de volgende twee paragrafen.

Niet getreurd, aan het huiswerk wordt ook gedacht. De leerkracht van bewegingsexpressie was tevreden met mijn aanduidingen in de Spaanse wettekst. De opdracht was om uit de wet over beweging in het lager onderwijs de aspecten van bewegingsexpressie aan te duiden. In tegenstelling tot België, spenderen leerkrachten in Spanje veel meer tijd aan het lezen van wetteksten. Mede doordat er geen echte leerplannen voorhanden zijn. De doelen staan overzichtelijk gerangschikt in de wet, maar worden redelijk vrij door leerkrachten ingevuld. De doelen staan namelijk per graad (en niet per jaar) en ook zijn het maar een achttal doelen die behaald moeten worden. Deze acht doelen staan wel ruim omschreven, maar zijn voor interpretatie vatbaar.

Al verzekerde de leerkracht ons ervan dat dit ook zijn voordelen heeft. Zo kan de leerkracht de doelen beter aanpassen aan de klas. Elk jaar stelt de leerkracht zelf een curriculum op voor de klas. Dit heeft als gevolg dat de turnleerkracht redelijk veel werk heeft aangezien deze vaak meerdere klassen heeft. Maar voor elke leerling kan er onderwijs op maat gegeven worden zonder een grote druk van te behalen doelen. Zo staat er in de wet wel dat zij controle moeten hebben over hun lichaamsbewegingen en worden er voorbeelden aangehaald, maar wordt er niet specifiek omschreven welke bewegingen zij precies moeten kunnen uitvoeren. Persoonlijk denk ik dat het ideaal een mengvorm van hun systeem met het onze is. Want veel vrijheid zorgt voor veel kansen, maar zorgt er ook wel voor dat je als leerling afhankelijk bent van de toewijding van de leerkracht. Soms mag het wat specifieker zijn.

Ondertussen is ook de postduif opnieuw gepasseerd en zijn er nieuwe brieven aangekomen die al een ereplaats hebben gekregen op de "Wall of fame". Schrijfsels zijn nog steeds welkom en zullen beloond worden met een handgeschreven brief. Kwestie van memorabilia te verzamelen voor het geval dat ik ooit beroemd word. Of berucht, dat ligt nog niet vast. :)