Cádiz

Vertrekken naar Cádiz voelde erg onwerkelijk. Om half 7 waren we al op weg naar de bushalte, klaar voor onze uitstap. Onze dag was nog maar net begonnen en we zagen ontzettend veel Spaantjes die nog  bezig waren aan de late uurtjes van de vorige dag. Het was erg bizar om mensen te zien die nog binnen gingen in de Molly's terwijl wij onze nacht al achter de rug hadden en de zon alweer aan het opkomen was. Toegegeven, half 7 vond ik zelf ook veel te vroeg om door de straten te dwalen, maar aangezien de busrit drie uur duurt, konden we maar beter op tijd vertrekken.

Met de bus passeerden we mooie landschappen, het deed eens deugd om nog eens wat meer groen te zien. Heel even waande ik me zelfs opnieuw in België. De uitgestrekte grasvlakte deed me - met lichte heimwee - terugdenken aan de groene polders die ik thuis dagelijks passeer. Onderweg speculeerden we alvast over Cádiz. Enkele Spaantjes uit onze klas hadden ons ervan verzekerd dat de stad een pareltje was en zeker het bezoeken waard. Spannend!

Wat meteen bij aankomst opviel, was dat Cádiz veel mooiere gebouwen had dan La Línea. De gebouwen leken meer op elkaar afgestemd te zijn en niet zo willekeurig geplaatst als in ons "thuisstadje". De stad had een leuk historisch centrum waar het gezellig wandelen was. Het verbaasde ons enkel hoe snel we er door gewandeld waren. Al snel beland je in de overvloed van Chinese bazaarwinkeltjes, wat eigenlijk jammer is en niet veel bijdraagt aan de eigenheid van de Spaanse stad.

Ook de plaatselijke universiteit hebben we teruggevonden. Hier kan je ook lager onderwijs studeren, maar we zijn wel blij dat wij in La Línea zitten. Elise haalde ook aan dat we in Cádiz minder geneigd zouden zijn om erop uit te trekken omdat je daar ook veel cultuur binnen handbereik hebt. Nochtans is het echt wel de moeite om te gaan verkennen in Spanje. Al blijven we waarschijnlijk wel binnen Andalusië. Dat is al meer dan groot genoeg.

In de vitrines kwamen we iets bijzonders tegen dat typisch is voor de Semana Santa. Een miniatuurversie van de mensen die in traditionele kledij meestappen in de processies. Elke dag zijn er verschillende kleurcombinaties en deze verschillen ook nog eens per stadje. Ik kijk er al naar uit dit in levende lijve te zien.

Jammer genoeg werden we vergezeld door een grijze hemel die niet veel goeds beloofde. Niet veel later op de dag werden we dan ook overgoten door een stortbui en hebben we ter plaatse een paraplu gekocht. Deze gebruikten we niet veel later als excuus voor "hoed" aangezien je aan een bepaald zebrapad enkel mocht oversteken als je een hoedje boven je hoofd had zweven. Speciaal hoor, die Spaanse regeltjes. ;)

Er begonnen echt vlagen regen uit de hemel neer te storten en dan zijn we - met behulp van wat kuddementaliteit - een kerkje binnengestapt om te schuilen. Al was het geen "kerkje". Eens binnen, werd ik verrast door de mooie architectuur. De gewelven en de lichtinval spraken mij erg aan. Nee, gelovig ben ik niet, maar kerken kan ik wel waarderen. Als je ziet hoeveel arbeid erin gekropen is en hoe gedetailleerd het is uitgewerkt, kan je haast niet anders dan het te waarderen. Al heb ik nog steeds een lichte voorkeur voor de Italiaanse kerken met beschilderde plafonds die mooie taferelen tentoonstellen. Prachtig vind ik dat!

Het leven is aan de durvers. Op restaurant wou ik eens iets nieuws proberen en ik had al een tijdje zin in ansjovis. Op de kaart vond ik gefrituurde ansjovis terug. Tevreden plaatste ik mijn bestelling en verwachtte ik een lekker bord met ansjovis vergezeld van een slaatje en wat brood of aardappeltjes. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik mijn bord voorgeschoteld kreeg. Een bord vol visjes met een klein stukje citroen. Geweldig lekker, maar heel bizar.

Na het eten hebben we nog wat rondgewandeld in de straatjes, maar door het slechte weer hebben we besloten wat vroeger terug te gaan en een tussenstop te maken in Algeciras.

Daar vonden we een shoppingcenter terug! De eerste keer in 6 weken dat we een volwaardig koopcentrum terugvinden met winkels die niet gesloten zijn en met kledij die niet uit een collectie van 10 jaar geleden lijkt te komen. Al ging dat natuurlijk ook samen met duurdere prijzen. Sommige kledingsstukken waren erg leuk, maar hebben hetzelfde prijskaartje als in België. En ja, helaas moeten we er nog voor zorgen dat alles weer in onze koffer past voor de terugkeer. Ik heb er wel van genoten er rond te lopen. Het voelde haast alsof ik even weer in België zat.