Floras! Para mí?

We wouden al een tijdje gaan winkelen, dus hebben we besloten vandaag nogmaals naar Gibraltar te trekken met ons drietjes. Deze keer niet om de aapjes te bezoeken, maar om meer van Maine Street te ontdekken. Veel hebben we niet gekocht, maar ik heb toch een goede tas gevonden waar mijn netbook - héél niptjes - in past en na een bezoek aan de plaatselijke Marks & Spencer heb ik nog lekkere fudge meegenomen naar het appartement.

Vandaag voelde het stadje wat Britser aan, mede door onderstaand gezelschap dat er passeerde.

We hebben er ook een dierenwinkeltje bezocht en vonden zo'n huisdier wel erg verleidelijk. Een egel, kip, slang, rat, konijn, muis, hamster en cavia zijn allemaal voorstellen van mij die stuk voor stuk geweigerd zijn door Elise. Een vis, daar had ze echter niets op tegen. En zo kwam het dat - mocht de winkel om tien na twee niet al gesloten geweest zijn - ik bijna een vis had gekocht.

 We waren dan wel te laat om een huisdiertje in huis te halen, we waren wel net op tijd om een vliegtuig te zien opstijgen op de luchthaven van Gibraltar. Het is haast onwerkelijk hoe krachtig die motoren moeten zijn om zo'n groot onhandig ding in luttele seconden van de grond te krijgen.

Misschien best de speakers niet te luid zetten. :) 

Diezelfde avond kwam Marleen samen met haar man op bezoek in ons appartement. Zij is een leerkracht van Aalst en wou eens zien waar wij woonden. Ze wou van de gelegenheid gebruik maken om ook eens te bespreken wat wij tot nu toe vonden van onze ervaring op Erasmus. Vreemd om dat als doel op te geven als we hier nog maar twee weken zitten, vooral omdat we nog niet eens alle vakken waarvoor we zijn ingeschreven hebben gehad, maar goed, typisch KaHo?

Jammer dat ik het pas laat wist dat ze kwam, want ik vond het eigenlijk nog ontzettend leuk dat mijn papa wou bellen die avond. Meestal is het mama die mij verwelkomt aan de andere kant van de lijn. Helaas heb ik toen na een kort gesprekje al weer afscheid moeten nemen. Ik beloof het je papa, 't was niet opzettelijk. ;)

Bélen, haar vriend Alejandro en Isaac zouden ons die avond ook nog vergezellen om met zijn achten iets te gaan eten. Ik stond voor een grote verrassing toen Bélen arriveerde in het appartement. Ze kwam al glunderend binnen en had een enorme bos bloemen vast. Mijn eerste gedacht was natuurlijk dat deze bestemd waren voor Marleen uit Aalst. Niets was minder waar, het prachtige boeket was voor mij. Ik keek op het kaartje en las daar "Para siempre y un día más!". Toen ik dat zag staan, hoefde ik geen twee keer te raden (al had ik daarvoor natuurlijk al een sterk vermoeden). Mijn allerliefste vriendje - met wie ik morgen 6 maanden samen ben - had geregeld dat ik voor de gelegenheid ter plaatse een cadeautje kreeg. En natuurlijk werd er meteen een foto doorgestuurd naar België om als bewijs te dienen dat het boeket was aangekomen en dat ik er - hoe kan het ook anders - overgelukkig mee was. Helaas had ik toen meer zin om even een telefoontje te plegen, maar we gingen langzaamaan vertrekken om iets te gaan eten.

 

We hebben in een klein restaurantje genoten van lekkere tapas en toegegeven, het was het wachten waard. We hadden er zelf nog nooit gegeten, want het is er altijd heel druk. Maar de drukte was terecht, het eten was er lekker. Daarna zijn we nog iets gaan drinken in een cafeetje. Ik besloot - net als Isaac, Alejandro en Elise - om mij te wagen aan "Hot, thick chocolate in a cup". Een soort van romige chocomelk verwachtend, was ik toch verrast toen ik mijn bestelling voor mijn neus kreeg. Het was inderdaad zoals de naam al liet verraden chocolade in een kopje. Het was eerder op te lepelen dan te drinken en smaakte naar chocoladepudding die nog warm was en nog niet volledig opgestijfd is. Best wel lekker dus. Al weet ik nu ook hoe het komt dat Isaac altijd zo actief is, hij heeft nog twee suikertjes toegevoegd aan de daarvoor al zoete zonde. Het is toch een speciale, maar zo'n geweldig gezelschap!