Salir en La Línea

Deze zaterdag was druk gevuld. Het beloofde een gezellige dag te worden. 's Morgens hebben we al een beetje voor school gewerkt en 's middags heb ik een korte siësta gehouden. Vanavond werd poging twee tot uitgaan in La Línea, maar eerst ontspannen met enkele Spaanse vrienden. Bélen en Isaac hadden al zoveel voor ons gedaan dat we hen eens wouden bedanken. Aangezien we hen niet echt kunnen verrassen binnen La Línea besloten we hen een (hopelijk) lekkere pizza voor te schotelen.

 Daarover gesproken was vandaag ook een legendarische dag voor Elise. Ze toonde zich enorm dapper en kneedde met haar handen de kleverige brei in de kom tot er een glad geheel ontstond dat de naam "pizzadeeg" verdiende. Omwille van de lage temperatuur in ons appartement, hebben we het stoofje aangezet zodat deze kon rijzen. Ondertussen bereidden we de andere ingrediënten voor de pizza voor. Rond kwart voor acht zette ik mij in de zetel om te ontspannen.

Elise was ondertussen druk bezig en vulde de koelkast met frisdrank en zette chips en dipsaus op tafel. Mij een mysterie waarom zij dat al zo vroeg wou klaarzetten. Ook vroeg ze me tussendoor enkele keren of we de oven al niet zouden voorverwarmen. Mijn antwoord luidde: "Natuurlijk niet, we hebben nog meer dan een uur voor ze er zijn en Spaantjes kennende, zullen ze wel wat later zijn." Meteen gevolgd door een Elise die mij erop wees dat we hen hadden uitgenodigd tegen acht uur en niet tegen negen uur zoals ik dacht. Na een kort telefoontje naar Bélen, gevolgd door het geluid van de deurbel luttele minuten later, bleek dat Elise het bij het rechte eind had.

Gelukkig had niemand veel haast. Isaac arriveerde wat later en we konden aan de pizza beginnen. Zowel Isaac als Alejandro ondernamen nog een tochtje naar de keuken om te checken dat er geen insecten zaten. En ze kwamen dan terug met verse stukjes pizza die daar "toevallig" lag en waarvan ze het zonde vonden het te laten liggen. De avond hebben we afgesloten met enkele partijtjes Jungle Speed. Hoewel nieuw voor hen, was Bélen ontzettend snel en waren ze allemaal waardige tegenstanders!

Nadat zij vertrokken, stuurden we Alicia een berichtje om verder af te spreken. Ze haalde ons op voor de schoolpoort en we reden naar een park (lees: versleten grasvlakte met enkele palmbomen). Daar kwamen we nog vriendinnen van haar tegen die gezellig stonden te keuvelen. Hier spraken ze altijd af voor het uitgaan omdat de clubs pas om 3 uur 's nachts open zijn. Ook was er een andere "buitenlander" aanwezig. Een Italiaan (uit Milaan) die een tijdje in Gibraltar kwam werken. Vriendelijke, maar toch vooral bizarre (en niet op de goede manier) jongeman. Het was ontzettend leuk omdat we best veel verstonden van wat de meisjes vertelden. Ook leerden ze ons enkele zeer nuttige woorden bij. :)

Uiteindelijk vertrokken we naar de Molly Bloom's (ook gekend als de Metro). Het was een gezellig clubje onder de grond waar hedendaagse muziek draaide. Erg gezellig, al hebben de Spaantjes dan nog wat tijd nodig om te beginnen dansen. Let wel, ondertussen was het al half 4 gepasseerd. We hebben er genoten met de Spaantjes al vind ik het jammer dat er geen dj was. Vreemd aangezien dit geen danscafé, maar echt een dancing was. Desalniettemin hebben we ons goed geamuseerd met de Spaantjes. Het is zeker voor herhaling vatbaar!