Tarifa

Vandaag ben ik er samen met Elise op uit getrokken. Aangezien het onze laatste vrije woensdag was, vonden we allebei dat het tijd was om de buurt nog wat te gaan verkennen. 's Morgens wisten we nog niet goed welke bestemming we zouden kiezen. Als we maar even weg waren. Uiteindelijk hebben we gekozen voor Tarifa omdat dit niet al te ver was (een uurtje met de bus), maar toch wel goed gekend was. Aan het busstation in La Línea kwamen we nog enkele studenten uit onze klas tegen die ons ervan verzekerden dat Tarifa echt wel de moeite waard was om te bezoeken. Het is het meest zuidelijke puntje van Spanje en de afstand tussen Spanje en Afrika is hier miniem. Zelfs als het mistig is (zoals vandaag) kan je de contouren van de Atlas zien aan de overkant. Ook speciaal is dat hier de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee samenvloeien.

 Uitzicht vanuit de bus. Groene vlaktes vinden we niet terug in La Línea.

Het rondrijden in de bus was op zich al rustgevend. In België ervaar ik busritten meestal als stresserend, maar als je geen tijdsdruk hebt omdat het niet zo nauw steekt wanneer je aankomt, verandert zo'n busreis meteen in iets positiefs. Onderweg passeerden we een winkelstraat waarvan we besloten die later nog te bezoeken. Wij kwamen toe rond drie uur ofwel siësta-time. Dus besloten we eerst op verkenning te gaan naar het strand. We hebben heel wat afgestapt en heel wat gezien. Ik was erg onder de indruk toen ik de grootte en de kracht van de golven zag! Het strand dat grensde aan de Atlantische Oceaan en stelde golven tentoon die ik enkel nog maar in Amerikaanse surfsoaps gezien heb. Heel indrukwekkend. Aan het strand waren ze aan het windsurfen. Perfect weer voor deze sport. Al vroeg ik mij toch af hoe die surfers erin slagen na een sprong toch opnieuw te landen en niet als verdwaalde parachutisten over te  waaien naar Afrika. Daarover gesproken, we hebben ook geen aangespoelde Afrikanen aangetroffen.

Na een tijdje rond te wandelen, was het tijd voor een korte pauze. We hebben een redelijk modern cafeetje gevonden waar je ook hapjes kon eten. Lees: het was tijd voor tapas! Al blijft het wel bizar, want wat wij in België aanzien als tapas is toch niet hetzelfde als wat je hier krijgt voorgeschoteld. We kregen een soort van pikante wortel in schijfjes, een mousse die zacht van smaak was, een gehaktballetje in tomatensaus, een potje couscous en een mengeltje van aardappel, ei en vis in een sausje. Niet wat ik in België dacht aan te treffen in Spanje, maar wel steeds ontzettend lekker. En ook werden we bediend door een vriendelijke jongeman. Al besloot hij nog eerst een sigaretje te gaan roken alvorens ons de rekening te presenteren. Achja, we hadden geen haast.

La Candela

Om een vleugje cultuur op te doen (en stiekem ook wel om een beter zicht op Afrika te versieren) zijn we ter plaatse ook een oud kasteel gaan bezoeken. Het was jammer dat je er niet binnen in kon, we konden enkel op de omwalling wandelen en tussen het kasteel en de verdedigingsmuur in. Helaas werd het zicht op Afrika belemmerd door de straatlantaarns. Nochtans was de vestiging zelf ook de moeite waard. We zagen er dunne spleten in de muur waardoor geschoten kon worden om het kasteel te verdedigen. Aan de top vonden we twee kanonnen terug en hing de vlag met drie sleutels op. We hadden er een mooi uitzicht op de omgeving. Pas toen ik daar bovenaan stond, viel het mij op hoeveel huizen wit geschilderd waren. In La Línea is dit niet het geval. Daar vind je alle kleuren van de regenboog terug (althans van het spectrum dat zichtbaar is voor de mens). En dat is geen overstatement.

Tijdens onze uitstap hebben we ook ontdekt dat Spaanse duiven redelijk nonchalant omgaan met hun potentiële kinderen. We troffen een duif die net een ei had gelegd op de stenen omwalling van het kasteel en er gewoon vandoor ging alsof er niets gebeurd was. Gelukkig voor ons sproot er geen kwade meute protestanten uit de grond met spandoeken om de vogel te veroordeelden. Ze had er toch geen boodschap aan gehad.

Het ei met op de achtergrond de vogel in kwestie.

Met nieuwe energie besloten we verder op ontdekking te gaan. We zagen dat de winkeltjes nog steeds gesloten waren en staken de straat over. Om daar te ontdekken dat er aan de overkant ook zee te zien was. Heel bizar, want het strand hadden we net achter ons gelaten. Dit kon dus enkel betekenen dat we daar het strand moesten volgen om het zuidelijkste puntje van Spanje op te zoeken. En ja, voor we het wisten, stonden we op een smalle strook land. Stiekem voorbij het bord dat meldde dat het enkel voor geautoriseerde mensen is. (Perdóname, no habla Español, señor…) En daar zagen we nog een mooi bord dat ons ervan verzekerde dat we inderdaad op de juiste plaats stonden. Links van ons de Middellandse Zee en rechts van ons de Atlantische Oceaan met zijn woeste golven. Impressionant en vooral héél winderig met plaatselijke opspattende golven.

Links de Middellandse Zee en rechts de Atlantische Oceaan!

Om de dag af te sluiten, zijn we nog naar de winkeltjes getrokken. We hebben niet veel gekocht, maar hebben vooral genoten van het rondneuzen. Wat wel opviel is dat er ontzettend veel winkels waren die duidelijk surfers als doelgroep hadden. Ook kwamen we terecht in een winkeltje dat zó vol stond met vanalles dat ik niet wist waar eerst te kijken. Windvangers, wierook, portefeuilles, oorringen, kattenbeeldjes, frivole kleedjes, … Ze hadden het allemaal. Leuk om in rond te snuisteren, maar de wierook alleen al zorgde ervoor dat je haast in een trance kwam. Misschien was dat hun verkoopsstrategie. Wij zijn er alleszins in geslaagd met lege handen buiten te stappen.

Conclusie: de Spaantjes hadden gelijk, Tarifa is het ontdekken waard. Een stadje waar ik zeker nog eens naartoe wil bij mooier weer, al zal het zijn om te zonnen en niet om te zwemmen bij zo'n geweldige golven.