Zon in zicht!

Naast de lessen, waren we vandaag vooral blij dat we er nog eens op uit konden trekken in de zon. De eerste zonnestralen werden begroet door onze melkwitte benen die een bruin kleurtje wouden opdoen. Gewapend met een rokje trokken we naar het strand om onderweg nagekeken te worden door Spaantjes die ons voor gek verklaarden. Zij vinden dit nog steeds zeer lage temperaturen, maar wij waren meer dan gelukkig om de zonnestralen op ons huid te voelen en te genieten van de warme gloed.

Nog steeds overgelukkig wandelden we op het strand. Tot we de eerste windvlaag tegenkwamen. De kleine zandkorrels sloegen als serieus gekrompen, maar door de hoeveelheid niet minder doeltreffende, kanonskogels tegen onze benen. Aiaiai! Ik kon doorgaan voor een eenpersoons Mariachi!

Natuurlijk zijn onze bezoekjes aan het strand volledig te kaderen binnen een pedagogisch kader. Zowel wereldoriëntatie als muzische opvoeding komen aan bod. Een eerste toonbeeld is de prachtige creatie met schelpen. En ja, als ik daar nog steeds van geniet, dan zullen kinderen dat waarschijnlijk ook leuk vinden om te doen. :)

Daarnaast hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om de stroming en de golven te onderzoeken. Zoals iedereen wel weet, loopt de stroming niet altijd gelijk met de golven. De golven gaan namelijk steeds landinwaarts. Wat wij wouden weten is of objecten die op het water drijven, worden meegesleept door de stroming (die in dit geval weg van het strand trekt) of door de golven. Hiervoor hebben we enkele lichte stokken in het water gegooid op verschillende afstanden. Resultaat? De stroming overwint en we hebben geen enkele stok teruggezien. Iets om rekening mee te houden als we hier zelf gaan zwemmen. :)

De foto met de - haast onzichtbare - stokken.